Хизр агар чошнии теғ шаҳодат ме кард

خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

зи оби ҳайвон ба лаби хушк қаноат ме кард

ز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد

Киштии ҳавсилаи тӯфонӣ шабнам ме шуд

کشتی حوصله طوفانی شبنم می شد

Гул агар аз рух ӯ касб тароват ме кард

گل اگر از رخ او کسب طراوت می کرد

намешуд аз ғайрати ойӣнаи дили ошиқи об

می شد از غیرت آیینه دل عاشق آب

Хӯбии маънӣ агар ҷилва ба сӯрат ме кард

خوبی معنی اگر جلوه به صورت می کرد

Ин замони ноз ҳумо мекашад аз сояи ҷғд

این زمان ناز هما می کشد از سایه جغد

Бениёзӣ ки ду сад ноз ба давлат ме кард

بی نیازی که دو صد ناز به دولت می کرد

Ин ки дар кӯии ту дили ранги иқомат май рехт

این که در کوی تو دل رنگ اقامت می ریخت

Кош бар реги равони тарҳ иморат ме кард

کاش بر ریگ روان طرح عمارت می کرد

Сафҳа рӯй туро диду варақи баргардонад

صفحه روی ترا دید و ورق برگرداند

Содаи лавҳӣ ки ба ман дӯш насиҳат ме кард

ساده لوحی که به من دوش نصیحت می کرد

Пештар зон ки диҳад хома ба дасташи устод

پیشتر زان که دهد خامه به دستش استاد

Алифи қомат ӯ машқ қиёмат ме кард

الف قامت او مشق قیامت می کرد

Бе лаби лаъли ту соиб алмӣ дошт ки гул

بی لب لعل تو صائب المی داشت که گل

Дар назари ҷилваи хамёза ҳасрат ме кард

در نظر جلوه خمیازه حسرت می کرد