Агар он ғунчаи даҳани меҳри з лаб баргирад

اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

Ҷигари ташнаи хуршед ба кавсар гирад

جگر تشنه خورشید به کوثر گیرد

Дили модари шикан зулф кунад нашаву намо

دل مادر شکن زلف کند نشو و نما

Тифли мо парвариш аз доман маҳшар гирад

طفل ما پرورش از دامن محشر گیرد

Мо чу минои сар гуфтор надорем ба халқ

ما چو مینا سر گفتار نداریم به خلق

Дайгарии меҳри магар аз лаб мо баргирад

دیگری مهر مگر از لب ما برگیرد

Масти ишқи ту чаҳ пурвой маломат дорад ?

مست عشق تو چه پروای ملامت دارد؟

Гардани шиша ба кафи доман маҳшар гирад

گردن شیشه به کف دامن محشر گیرد

Ошиқ аз нестӣ обистан ҳастӣ гардад

عاشق از نیستی آبستن هستی گردد

Маи нави фарбеҳӣ аз паҳлавӣ лоғар гирад

مه نو فربهی از پهلوی لاغر گیرد

Хилвати ишқи куҷо , нағмаи Мансури куҷо ?

خلوت عشق کجا، نغمه منصور کجا؟

Кист ин шамъи парешон шударо сар гирад ?

کیست این شمع پریشان شده را سر گیرد؟

Рашк бар давлати бедор ҳубобаст маро

رشک بر دولت بیدار حباب است مرا

Ки ба ҳар чашм задани олам дигар гирад

که به هر چشم زدن عالم دیگر گیرد

Ҷилваи гоҳаши хами чавгони ҳаводиси бодо

جلوه گاهش خم چوگان حوادث بادا

Соиби он рӯз ки сар аз қидмат гирад

صائب آن روز که سر از قدمت گیرد