Қатраи он кас ки паии об ба зулмат ме зад

قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

Коши худро ба дами теғ шаҳодат ме зад

کاش خود را به دم تیغ شهادت می زد

Дид то рӯй ту , чун гули ҳамаи тан доман шуд

دید تا روی تو، چون گل همه تن دامن شد

Он ки бар оташи ман об насиҳат ме зад

آن که بر آتش من آب نصیحت می زد

Ин замони номаи аъмол гунаҳкорон аст

این زمان نامه اعمال گنهکاران است

Бар рӯе ки дам аз субҳ қиёмат ме зад

بر رویی که دم از صبح قیامت می زد

Гарчи рӯй суханаш буд ба зоҳир бо ғайр

گرچه روی سخنش بود به ظاهر با غیر

Намакӣ буд ки моро ба ҷароҳат ме зад

نمکی بود که ما را به جراحت می زد

Сайри саҳрои шкрхиз қаноат кардам

سیر صحرای شکرخیز قناعت کردم

Чун шукр , мӯр дар ӯ ҷӯш ҳаловат ме зад

چون شکر، مور در او جوش حلاوت می زد

Он ки май баст ба зоҳир дар суҳбат бар халқ

آن که می بست به ظاهر در صحبت بر خلق

Бо ду сад даст ба ботин дар шӯҳрат ме зад

با دو صد دست به باطن در شهرت می زد

Гунбади масҷиди шаҳр аз ҳамаи фозилтар буд

گنبد مسجد شهر از همه فاضلتر بود

Гар ба ъамома касе кӯс фазилат ме зад

گر به عمامه کسی کوس فضیلت می زد

Аз баландии назар буд на аз бихбрӣ

از بلندی نظر بود نه از بیخبری

Ҳиммати соиб агар пой ба давлат ме зад

همت صائب اگر پای به دولت می زد