Бод агар пардаи зи рухсора ёр андозад

باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد

Ларза бар дасти нигорин баҳор андозад

لرزه بر دست نگارین بهار اندازد

Оби ойӣнаи зи шарми хат ӯ чун хасу хор

آب آیینه ز شرم خط او چون خس و خار

Ҳар нафаси ҷавҳари худро ба канор андозад

هر نفس جوهر خود را به کنار اندازد

Шарми рухсори ту сад пардаи хунин аз гул

شرم رخسار تو صد پرده خونین از گل

Ҳар сари сол ба рухсор баҳор андозад

هر سر سال به رخسار بهار اندازد

Зулфи рухсора хуршед шавад шбгирм

زلف رخساره خورشید شود شبگیرم

Шавқ агар соя бар ин мушт ғубор андозад

شوق اگر سایه بر این مشت غبار اندازد

Пешгоҳи ҳараму дайри гиребон чок аст

پیشگاه حرم و دیر گریبان چاک است

То куҷои ғамза ӯ тарҳ шикор андозад

تا کجا غمزه او طرح شکار اندازد

Гар марои ҳавсила фақр набошад чаҳ аҷаб

گر مرا حوصله فقر نباشد چه عجب

Ки туҳидастӣ , оташ ба чанор андозад

که تهیدستی، آتش به چنار اندازد

Калаки соиб чу кушояди гиреҳ аз зулфи сухан

کلک صائب چو گشاید گره از زلف سخن

Тоб дар нофаи оҳӯӣ ттор андозад

تاب در نافه آهوی تتار اندازد