Дар ҳаримӣ ки гул рӯй аёғи афрӯзад

در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

Хор дар дидаи он кас ки чароғи афрӯзад

خار در دیده آن کس که چراغ افروزد

Лолаи турбаташи оташ ба таҳ по дорад

لاله تربتش آتش به ته پا دارد

Дар дил ҳар ки талаби шамъи суроғи афрӯзад

در دل هر که طلب شمع سراغ افروزد

намешавад фохтае ҷомаи миноеи сарв

می شود فاخته ای جامه مینایی سرو

Гар чунин нолаи гармами рухи боғи афрӯзад

گر چنین ناله گرمم رخ باغ افروزد

Рӯзгорӣаст ки дар соғари хуршед , шароб

روزگاری است که در ساغر خورشید، شراب

Он қадр нест ки як зарраи димоғи афрӯзад

آنقدر نیست که یک ذره دماغ افروزد

Он ки трсондм аз доғ , ба он ме монад

آن که ترساندم از داغ، به آن می ماند

Ки касе кӯрии парвонаи чароғи афрӯзад

که کسی کوری پروانه چراغ افروزد

Ҳар ки дар мазҳаби мо ғайрат машраб дорад

هر که در مذهب ما غیرت مشرب دارد

Шаби одина ба майхонаи чароғи афрӯзад

شب آدینه به میخانه چراغ افروزد

Инфеъолӣ ки зи доғи дили ман лола кашид

انفعالی که ز داغ دل من لاله کشید

Шарми бодаш ки дигар чеҳраи боғи афрӯзад

شرم بادش که دگر چهره باغ افروزد