Нигарадед оташини рухсорае фарёдраси мо ро

نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

Магар аз шуълаи овози даргиради қафаси мо ро

مگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را

з бедардӣ ба дард мо напардозанд ғмхўорон

ز بی دردی به درد ما نپردازند غمخواران

Ҳамин ойӣна мегирад хабар , гоҳ аз нафаси мо ро

همین آیینه می گیرد خبر، گاه از نفس ما را

Начедам аз гирифтории гулӣ ҳар чанд аз хорӣ

نچیدم از گرفتاری گلی هر چند از خواری

зи захми хору хаси даст ҳимоят шуд қафаси мо ро

ز زخم خار و خس دست حمایت شد قفس ما را

Агар чаҳ панҷаи моро , зи нармии мум май тобад

اگر چه پنجه ما را، ز نرمی موم می تابد

Забони оҳанӣн дар нола бошад чун ҷараси мо ро

زبان آهنین در ناله باشد چون جرس ما را

Ҳаловати барда буд аз зиндагии омезиши мардум

حلاوت برده بود از زندگی آمیزش مردم

Тршрўиии ҳисории гашт аз мӯру магаси мо ро

ترشرویی حصاری گشت از مور و مگس ما را

Гиёҳи ташнаи мо сангро дар дил об ме созад

گیاه تشنه ما سنگ را در دل آب می سازد

Ба пои хами барад аз гӯшаи зиндони асаси мо ро

به پای خم برد از گوشه زندان عسس ما را

Ба меҳри хомшии ғаввоси мо умедҳо дорад

به مهر خامشی غواص ما امیدها دارد

Ба гавҳар май расонади зуд , ҷон бе нафаси мо ро

به گوهر می رساند زود، جان بی نفس ما را

Ба мурдани брнёиди решаи тӯли амл аз дил

به مردن برنیاید ریشه طول امل از دل

Раҳоӣ нест зери хок чун саги зини мирси мо ро

رهایی نیست زیر خاک چون سگ زین مرس ما را

Бааст аз боғ бегул , гӯшаи зиндони нокомӣ

به است از باغ بی گل، گوشه زندان ناکامی

Дар айёми хазони беруни мёўр аз қафаси мо ро

در ایام خزان بیرون میاور از قفس ما را

Баҳор аз ғунчаи минқори мо барг ва наво гирад

بهار از غنچه منقار ما برگ و نوا گیرد

Ба зар чун ғунчаи гул гар набошад дастраси мо ро

به زر چون غنچه گل گر نباشد دسترس ما را

Ба меҳр хомшӣ кардем сулҳ аз гуфтугӯи соиб

به مهر خامشی کردیم صلح از گفتگو صائب

Ғуборӣ бар дил ойӣна нанашт аз нафаси мо ро

غباری بر دل آیینه ننشت از نفس ما را