Манъам аз хоби адами тира равон бархезад

منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

Ҳар ки шаб сайр хӯрд субҳ гарон бархезад

هر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد

Шукри ҳангоми шикоят ба забон май орм

شکر هنگام شکایت به زبان می آرم

Сабза аз оташи ман ҷой духон бархезад

سبزه از آتش من جای دخان برخیزد

Парда бурдор зи рухсор ки чун тӯтии маст

پرده بردار ز رخسار که چون طوطی مست

Занг аз ойӣнаи ман бол фишон бархезад

زنگ از آیینه من بال فشان برخیزد

Дилбарӣ нест ба абрӯии каҷу қомати рост

دلبری نیست به ابروی کج و قامت راست

Бекамондор чаҳ аз тир ва камон бархезад ?

بی کماندار چه از تیر و کمان برخیزد؟

Ҳама бар ҷои худ эй тозаи ниҳолони чаман

همه بر جای خود ای تازه نهالان چمن

Биншинед ки он сарв равон бархезад

بنشینید که آن سرو روان برخیزد

эй ки чун ғунча ба шерозаи худ май нозӣ

ای که چون غنچه به شیرازه خود می نازی

Бош то силсилаи ҷунбон хазон бархезад

باش تا سلسله جنبان خزان برخیزد

Бар сари турбати ҳаркаси гузарӣ , чун наргис

بر سر تربت هرکس گذری، چون نرگس

То қиёмати дилу чашм нигарон бархезад

تا قیامت دل و چشم نگران برخیزد

Бодаи сӣ шабаҳ бояд , ки зи ойӣнаи дил

باده سی شبه باید، که ز آیینه دل

Занги сӣ рӯзаи моҳ рамазон бархезад

زنگ سی روزه ماه رمضان برخیزد

Ҳар киро сайри мақомот буд дар хотир

هر که را سیر مقامات بود در خاطر

Ба ки чун неи зи замини баста миён бархезад

به که چون نی ز زمین بسته میان برخیزد

Аз хазони зеру зибри гашти гулистони соиб

از خزان زیر و زبر گشت گلستان صائب

Шабнам мо нашуд аз хоб гарон бархезад

شبنم ما نشد از خواب گران برخیزد

Соиби ин он ғазали ориф рӯмаст ки гуфт

صائب این آن غزل عارف روم است که گفت

Чун аён ҷилва диҳад чеҳра , гумон бархезад

چون عیان جلوه دهد چهره، گمان برخیزد