Дил ба матлаб агар аз роҳ тапидан нарасад
دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسد
Гӯ макун саъй ки ҳаргиз ба давидан нарасад
گو مکن سعی که هرگز به دویدن نرسد
Беҳтарини пояи соҳиби назарон ҳайронӣ аст
بهترین پایه صاحب نظران حیرانی است
Дидаи ҳаргиз ба мақомии з паридан нарасад
دیده هرگز به مقامی ز پریدن نرسد
Пои фаҳмида дар он силсилаи зулфи гузор
پای فهمیده در آن سلسله زلف گذار
Ки дар он кӯча ба хуршед давидан нарасад
که در آن کوچه به خورشید دویدن نرسد
Аз дил пухта мазан лоф ки ин миваи хом
از دل پخته مزن لاف که این میوه خام
Нарасад то ба лабати ҷон , ба расӣдан нарасад
نرسد تا به لبت جان، به رسیدن نرسد
Ваҳшатии қисмати маҷнӯни ман аз ишқ шуда аст
وحشتی قسمت مجنون من از عشق شده است
Ки ба ман ҳеҷ Ғаззолӣ ба рамидан нарасад
که به من هیچ غزالی به رمیدن نرسد
Гарчи чун лолаи нигунсор буд косаи ман
گرچه چون لاله نگونسار بود کاسه من
Аз дили сӯхтаи хӯнам ба чакидан нарасад
از دل سوخته خونم به چکیدن نرسد
Нарасад зон ба ту аз чашм бидон осебӣ
نرسد زان به تو از چشم بدان آسیبی
Каз латофати гул рӯй ту ба дидан нарасад
کز لطافت گل روی تو به دیدن نرسد
На чунон рафтаам аз худ ки дигар бозоим
نه چنان رفته ام از خود که دگر بازآیم
Домани рафтаи зи дастам ба кашӣдан нарасад
دامن رفته ز دستم به کشیدن نرسد
Май дӯд дар паии он чашми дили хоми тамаъ
می دود در پی آن چشم دل خام طمع
Тифл ҳарчанд ба оҳӯ ба давидан нарасад
طفل هرچند به آهو به دویدن نرسد
Аз латофат ба тамошоеи он себи зқн
از لطافت به تماشایی آن سیب ذقن
Биҷуз аз дасту лаби хеш гузидан нарасад
بجز از دست و لب خویش گزیدن نرسد
Ончунон маҳв ту шуд дидаи нзори ?гийон
آنچنان محو تو شد دیده نظار گیان
Ки ба гулҳои чамани навбат чидан нарасад
که به گلهای چمن نوبت چیدن نرسد
Дил савдо задау ҳарфи шикоят , ҳайҳот
دل سودا زده و حرف شکایت، هیهات
Донаи сӯхтаи ҳаргиз ба дамӣдан нарасад
دانه سوخته هرگز به دمیدن نرسد
Меҳрбонгар ба ятемон нашавад дояи лутф
مهربان گر به یتیمان نشود دایه لطف
Ҳуши атфол ба ангушт макидан нарасад
هوش اطفال به انگشت مکیدن نرسد
Чаҳ кунад бо дили сангини табибони соиб ?
چه کند با دل سنگین طبیبان صائب؟
Нотавонӣ ки фиғонаш ба шунидан нарасад
ناتوانی که فغانش به شنیدن نرسد