Худоё дарпазир ин наъраи мастонаи мо ро

خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

Макун навмед аз ҳасани қабули афсонаи мо ро

مکن نومید از حسن قبول افسانه ما را

Дар он саҳро ки чун барги хазони анҷумани фурӯи резад

در آن صحرا که چون برگ خزان انجمن فرو ریزد

Ба об рӯй раҳмати сабзи гардони донаи мо ро

به آب روی رحمت سبز گردان دانه ما را

Замини мурдаи эҳё кардани ойин карам бошад

زمین مرده احیا کردن آیین کرم باشد

Чироғон кун ба доғи худ дили девонаи мо ро

چراغان کن به داغ خود دل دیوانه ما را

Ту каз хӯни шеру нӯш аз нешу гул аз хор май созӣ

تو کز خون شیر و نوش از نیش و گل از خار می سازی

Ба чашми халқи ширини сози талхи афсонаи мо ро

به چشم خلق شیرین ساز تلخ افسانه ما را

Агар чаҳ баҳри раҳмат бе ниёзаст аз ҳубоби мо

اگر چه بحر رحمت بی نیازست از حباب ما

Ба бод остин машкан дили паймонаи мо ро

به باد آستین مشکن دل پیمانه ما را

Дар он шӯриш ки на гардуни каф хокистарӣ гардад

در آن شورش که نه گردون کف خاکستری گردد

зи барқ бениёзӣ ҳифз кун кошонаи мо ро

ز برق بی نیازی حفظ کن کاشانه ما را

зи бими гуфтугӯии ҳашари фориғи дори дили соиб

ز بیم گفتگوی حشر فارغ دار دل صائب

Шафоат мекунад ишқаши дили девонаи мо ро

شفاعت می کند عشقش دل دیوانه ما را