намебошад з бе баррагии чароғии хонаи мо ро

نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

зи чашм ҷғд бошад равшании вайронаи мо ро

ز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را

Гаронӣ мекунад бар гӯшаи гирони партави миннат

گرانی می کند بر گوشه گیران پرتو منت

Нигаҳ дорад худо аз чашми равзани хонаи моро !

نگه دارد خدا از چشم روزن خانه ما را!

Дару девори натавонади Аннани сайл печидан

در و دیوار نتواند عنان سیل پیچیدن

Ки манъ аз кӯча гардӣ мекунад девонаи моро ?

که منع از کوچه گردی می کند دیوانه ما را؟

зи барқи тешаи мо санги хоро об ме гардад

ز برق تیشه ما سنگ خارا آب می گردد

Ки ҳад дорад гузорад лаб ба лаби паймонаи моро ?

که حد دارد گذارد لب به لب پیمانه ما را؟

Сапанди шӯхи мо бори дил миҷмар наме гардад

سپند شوخ ما بار دل مجمر نمی گردد

Ба хирман май расонад бе қарории донаи мо ро

به خرمن می رساند بی قراری دانه ما را

Пар парвона созад пардаи хоби фароғат ро

پر پروانه سازد پرده خواب فراغت را

Мада дар гӯши худ роҳи оташини афсонаи мо ро

مده در گوش خود راه آتشین افسانه ما را

Ба чӯб гул диҳад таҳдиди мо носеҳ , азин ғофил

به چوب گل دهد تهدید ما ناصح، ازین غافل

Ки гардад хомаи машқи ҷунуни девонаи мо ро

که گردد خامه مشق جنون دیوانه ما را

Нафаси дуздида , по дар хилвати ваҳшии хаёлон на

نفس دزدیده، پا در خلوت وحشی خیالان نه

Ки ҳаст аз чашми оҳӯи ҳалқа дар хонаи мо ро

که هست از چشم آهو حلقه در خانه ما را

Агар дард сухан медошт соиби сайди банди мо

اگر درد سخن می داشت صائب صید بند ما

зи гавҳар чун садаф мекард обу донаи мо ро

ز گوهر چون صدف می کرد آب و دانه ما را