Дили тиҳӣ ношуда аз хеш ба ҷое нарасад

دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسد

То буд пари зи шукри не ба навое нарасад

تا بود پر ز شکر نی به نوایی نرسد

Тирро шҳпри парвоз буд покии шаст

تیر را شهپر پرواز بود پاکی شست

Оҳ бо домани олӯда ба ҷое нарасад

آه با دامن آلوده به جایی نرسد

Нест дар синаи ҳаркас ки зи ғифлати оҳӣ

نیست در سینه هرکس که ز غفلت آهی

Ҳамчу кӯрӣаст ки дасташ ба Асое нарасад

همچو کوری است که دستش به عصایی نرسد

Дар шифохонаи эҷод ба ҷузи бидрдӣ

در شفاخانه ایجاد به جز بیدردی

Ҳеҷ дардӣ нишнидам ба давое нарасад

هیچ دردی نشنیدم به دوایی نرسد

Пунба зорӣаст турои гӯши зи ғифлат , варна

پنبه زاری است ترا گوش ز غفلت، ورنه

Нафасӣ нест ки аз ғайб наДоӣ нарасад

نفسی نیست که از غیب ندایی نرسد

Қимати гавҳари нодида ки медонад чист ?

قیمت گوهر نادیده که می داند چیست؟

Чаҳ аҷабгар сухани мо ба баҳоӣ нарасад

چه عجب گر سخن ما به بهایی نرسد

Гар маро нест чу хори сари девори гулӣ

گر مرا نیست چو خار سر دیوار گلی

Гулами ин бас ки зи ман захм ба пое нарасад

گلم این بس که ز من زخم به پایی نرسد

Нашавад зиштии дунё ба ту равшан чун об

نشود زشتی دنیا به تو روشن چون آب

То турои оинаи дил ба ҷилое нарасад

تا ترا آینه دل به جلایی نرسد

Кист аз аҳли мурувват ки кунад серобаш ?

کیست از اهل مروت که کند سیرابش؟

Бар сари хор агар обила пое нарасад

بر سر خار اگر آبله پایی نرسد

Харҷ раҳ мешавад ин хурдаи ҷонӣ ки марост

خرج ره می شود این خرده جانی که مراست

Гар ба фарёди ман овоз дарое нарасад

گر به فریاد من آواز درایی نرسد

Чаҳ гул аз барги худ он хӯнӣ эҳсон чӣанд ?

چه گل از برگ خود آن خونی احسان چیند؟

Ки азуи дасти ятемӣ ба ҳиное нарасад

که ازو دست یتیمی به حنایی نرسد

Дили ҳаркас ки шавад об чу шабнами соиб

دل هرکس که شود آب چو شبنم صائب

Нест мумкин ки ба хуршед лақое нарасад

نیست ممکن که به خورشید لقایی نرسد