Лавҳ маҳфӯз шуд он дида ки ҳайрон ту шуд

لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شد

Гашти сӣ пораи дил ҳар ки парешон ту шуд

گشت سی پاره دل هر که پریشان تو شد

Гӯии сабқати зи мау меҳри дарин майдони барад

گوی سبقت ز مه و مهر درین میدان برد

Сари сўдоздаҳ то захмии чавгон ту шуд

سر سودازده تا زخمی چوگان تو شد

Ишқи маҳҷӯб чаҳ гул чӣанд азон рӯ , ки ҳавас

عشق محجوب چه گل چیند ازان رو، که هوس

Дасти холии зи тамошои гулистон ту шуд

دست خالی ز تماشای گلستان تو شد

Чун з рӯй ту касе чашм тавонад бардошт ?

چون ز روی تو کسی چشم تواند برداشت؟

Оби беруни натавонади зи гулистон ту шуд

آب بیرون نتواند ز گلستان تو شد

Ҷӯй шаҳдӣаст з ҳар неши равон дар раги ман

جوی شهدی است ز هر نیش روان در رگ من

То дилами хонаи занбӯри зи мижгон ту шуд

تا دلم خانه زنبور ز مژگان تو شد

Гарчи дандони гуҳар буд ба покии машҳур

گرچه دندان گهر بود به پاکی مشهور

Мунзавӣ дар садаф аз покии дандон ту шуд

منزوی در صدف از پاکی دندان تو شد

Ашк бе хости зи чашмтар ман ме ҷӯшад

اشک بی خواست ز چشم تر من می جوشد

То дилами оинаи чеҳраи тобон ту шуд

تا دلم آینه چهره تابان تو شد

Нашавад чун зи тамошои ту тӯтии ҳайрон ?

نشود چون ز تماشای تو طوطی حیران؟

Ки ду сад оинаи рӯи волау ҳайрон ту шуд

که دو صد آینه رو واله و حیران تو شد

Ошён кард чу маҷнӯн ба сари сарви тзрў

آشیان کرد چو مجنون به سر سرو تذرو

Бас ки ҳайрат зада аз нахли хиромон ту шуд

بس که حیرت زده از نخل خرامان تو شد

Худ фурушяши мубаддил ба харидории гашт

خود فروشیش مبدل به خریداری گشت

Юсуф аз баси хаҷал аз ҳасани басомон ту шуд

یوسف از بس خجل از حسن بسامان تو شد

Аз бисоти гул бе хори қадам май дуздад

از بساط گل بی خار قدم می دزدد

Захмии он пой ки аз хори муғелон ту шуд

زخمی آن پای که از خار مغیلان تو شد

намекунад хандаи хунин ба таҳи пӯсти ниҳон

می کند خنده خونین به ته پوست نهان

Писта аз баси хаҷал аз ғунчаи хандон ту шуд

پسته از بس خجل از غنچه خندان تو شد

Сурхи рӯи боди хаданги ту зи нахҷӣри мурод

سرخ رو باد خدنگ تو ز نخجیر مراد

Ки гулистони дилам аз ғунчаи пайкон ту шуд

که گلستان دلم از غنچه پیکان تو شد

Ташнаи бӯсаи маро рӯй ърқнок ту кард

تشنه بوسه مرا روی عرقناک تو کرد

Сабзи ин донаи умеди зи борон ту шуд

سبز این دانه امید ز باران تو شد

Шуд дил ҳар ки танг , шамъ туро шуд фонӯс

شد دل هر که تنگ، شمع ترا شد فانوس

Рӯзи ҳаркас ки сияҳи гашти шабистон ту шуд

روز هرکس که سیه گشت شبستان تو شد

намекашад силсилаи абр ба дарёи охир

می کشد سلسله ابر به دریا آخر

Хунаки он дидаи бедор ки гирён ту шуд

خنک آن دیده بیدار که گریان تو شد

Кард дар дидаи хуршеди сияҳи машриқ ро

کرد در دیده خورشید سیه مشرق را

Толеъи он субҳ ки аз чоки гиребон ту шуд

طالع آن صبح که از چاک گریبان تو شد

Кист аз ҳалқаи фармони ту гардани печад ?

کیست از حلقه فرمان تو گردن پیچد؟

Сарв чун фохта аз ҳалқа бигӯашон ту шуд

سرو چون فاخته از حلقه بگوشان تو شد

Аз шукри тӯтии хуши ҳарф насибӣ дорад

از شکر طوطی خوش حرف نصیبی دارد

Айши ман талх чаро аз шкрстон ту шуд

عیش من تلخ چرا از شکرستان تو شد

Нест чун қатраи симоби қарорами як ҷо

نیست چون قطره سیماب قرارم یک جا

То дили ман садафи гавҳари ғалатон ту шуд

تا دل من صدف گوهر غلطان تو شد

Гуфтам аз рӯй ту гул дар сармастии чинам

گفتم از روی تو گل در سرمستی چینم

Арақи шарм ба сад чашми нигаҳбон ту шуд

عرق شرم به صد چشم نگهبان تو شد

Дод чун хома бе мағзи сари хеш ба бод

داد چون خامه بی مغز سر خویش به باد

Ҳар ки як нуқтаи бурун аз хати фармон ту шуд

هر که یک نقطه برون از خط فرمان تو شد

Буд сад перҳан аз шоми сияҳтар субҳам

بود صد پیرهن از شام سیه تر صبحم

Дасти ман панҷаи хуршеди зи домон ту шуд

دست من پنجه خورشید ز دامان تو شد

Соиб аз гулшан фирдавс шавад мустағнӣ

صائب از گلشن فردوس شود مستغنی

Ошнои дидаи ҳаркас ки ба девон ту шуд

آشنا دیده هرکس که به دیوان تو شد