Байт маъмур шуд он хона ки вайрон ту шуд

بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شد

Ҳалқа каъба шуд он чашм ки ҳайрон ту шуд

حلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد

Бас ки ҷон дар талабати роҳравон афшоданад

بس که جان در طلبت راهروان افشاندند

Сари басари хурдаи ҷони реги биёбон ту шуд

سر بسر خرده جان ریگ بیابان تو شد

Чун дар файз шавад қиблаи арбоби ниёз

چون در فیض شود قبله ارباب نیاز

Чок ҳар сина ки аз ханҷари мижгон ту шуд

چاک هر سینه که از خنجر مژگان تو شد

Бенамак май шимурди моидаҳи ҷинат ро

بی نمک می شمرد مایده جنت را

Коми ҳаркаси намакин аз намак хон ту шуд

کام هرکس نمکین از نمک خوان تو شد

Гарчи аз гавҳар ҷон шуд садафи хоки тиҳӣ

گرچه از گوهر جان شد صدف خاک تهی

Ҷигараши кони Бадахшони зи шаҳидон ту шуд

جگرش کان بدخشان ز شهیدان تو شد

намекунад хӯн ба дили ғозаи ҳурони биҳишт

می کند خون به دل غازه حوران بهشت

Хӯн ҳар кушта ки гулгунаи домон ту шуд

خون هر کشته که گلگونه دامان تو شد

Ғӯта зад дар арақи хӯни зи шафақи перҳанаш

غوطه زد در عرق خون ز شفق پیرهنش

Субҳ аз баси хаҷал аз чоки гиребон ту шуд

صبح از بس خجل از چاک گریبان تو شد

Оби равшан ки равон буд дарин сабзи чаман

آب روشن که روان بود درین سبز چمن

Хушк чун оина аз ҳайрати ҷавлон ту шуд

خشک چون آینه از حیرت جولان تو شد

Роми оҳӯ ки бар ӯ буд биёбонҳо танг

رم آهو که بر او بود بیابانها تنگ

Пои хобидаи зи гирои мижгон ту шуд

پای خوابیده ز گیرایی مژگان تو شد

Моҳи канъон ки зи ҷони Мисри харидораш буд

ماه کنعان که ز جان مصر خریدارش بود

Маҳв чун хоби фаромӯш ба зиндон ту шуд

محو چون خواب فراموش به زندان تو شد

Ояд аз дидани хуршеди ҷҳонтоб ба ҳол

آید از دیدن خورشید جهانتاب به حال

Хира ҳар чашм ки аз чеҳраи тобон ту шуд

خیره هر چشم که از چهره تابان تو شد

Шӯри маҳшар чаҳ кунад бо дили сад пораи ман ?

شور محشر چه کند با دل صد پاره من؟

Хуши намаки захми ман ар пистаи хандон ту шуд

خوش نمک زخم من ار پسته خندان تو شد

Натавон кард ба шерозаи маҳшари ҷамъаш

نتوان کرد به شیرازه محشر جمعش

Ҳар ки зеру зибр аз шухии ҷавлон ту шуд

هر که زیر و زبر از شوخی جولان تو شد

Бо хаёли ту чаҳ шабҳо ки ба рӯз оварадам

با خیال تو چه شبها که به روز آوردم

То дил сӯхтаам шамъи шабистон ту шуд

تا دل سوخته ام شمع شبستان تو شد

Қисмати ман чаҳ буд зон лаби сероб , ки Хизр

قسمت من چه بود زان لب سیراب، که خضر

Бо лаби ташнаи зи сарчашмаи ҳайвон ту шуд

با لب تشنه ز سرچشمه حیوان تو شد

Хати ёқӯти ғубори назар ман гардид

خط یاقوت غبار نظر من گردید

Серумаи бениши ман то хати райҳон ту шуд

سرمه بینش من تا خط ریحان تو شد

Гарчи аз мива ширин нашавад дандон кунад

گرچه از میوه شیرین نشود دندان کند

Кунад дандони ман аз себи занхдон ту шуд

کند دندان من از سیب زنخدان تو شد

Гарчи ҳар байти зи девони ту байт алғзл аст

گرچه هر بیت ز دیوان تو بیت الغزل است

Соиби ин тозаи ғазали зинати девон ту шуд

صائب این تازه غزل زینت دیوان تو شد