Агар он ғамзаи хўнриз мусаввир ме шуд

اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شد

Оби ойӣна чу шамшер ба ҷавҳар ме шуд

آب آیینه چو شمشیر به جوهر می‌شد

Буд шерозааш андешаи он мӯии миён

بود شیرازه‌اش اندیشه آن موی‌میان

Пораҳои дилами он рӯз ки дафтар ме шуд

پاره‌های دلم آن روز که دفتر می‌شد

Ҷигари сӯхтаи фохтагон обкаш аст

جگر سوخته فاختگان آبکش است

Варна аз сояи сарви ту замин тар ме шуд

ورنه از سایه سرو تو زمین تر می‌شد

Қади раъноӣ ту мекард агар қомати рост

قد رعنای تو می‌کرد اگر قامت راست

Сарв бо сабзаи хобида баробар ме шуд

سرو با سبزه خوابیده برابر می‌شد

Шаб ки рухсори ту аз бода барафрӯхта буд

شب که رخسار تو از باده برافروخته بود

Шуълаи пинҳон ба таҳи бол самандар ме шуд

شعله پنهان به ته بال سمندر می‌شد

Гули рухсори ърқноки туро гар ме дид

گل رخسار عرقناک ترا گر می‌دید

Боғи ҷинати хаҷал аз чашма кавсар ме шуд

باغ جنت خجل از چشمه کوثر می‌شد

Хушк ногашта ба дилдор раседӣ хати ман

خشک ناگشته به دلدار رسیدی خط من

Номаи шавқам агар бол кабӯтар ме шуд

نامه شوقم اگر بال کبوتر می‌شد

Агар аз теғ ту мешуд ҷигари ман сероб

اگر از تیغ تو می‌شد جگر من سیراب

Сабзаи Хизри зи шодобии ман тар ме шуд

سبزه خضر ز شادابی من تر می‌شد

намешуд аз ғайрати шоҳони дили мискинони хӯн

می‌شد از غیرت شاهان دل مسکینان خون

Васл ӯгар ба зару зӯр муяссар ме шуд

وصل او گر به زر و زور میسر می‌شد

Буд аз чошнии хоки қаноати ғофил

بود از چاشنی خاک قناعت غافل

Мӯри рӯзӣ ки гирифтор ба шукр ме шуд

مور روزی که گرفتار به شکر می‌شد

Будам он рӯзи ман аз ҷумлаи озодаи равон

بودم آن روز من از جمله آزاده روان

Ки марои сади рамақи сад Сикандар ме шуд

که مرا سد رمق سد سکندر می‌شد

Гашт аз талхии айёми гуворои соиб

گشت از تلخی ایام گوارا صائب

Варна ширинии ҷони зуд мукаррар ме шуд

ورنه شیرینی جان زود مکرر می‌شد