зи бут чун пок созад бути шикани бтхонаҳи моро ?

ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

Ки май раведи бут аз девор ва дар кошонаи мо ро

که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را

Чунингар ишқ дар дил медуанд нохуни ковуш

چنین گر عشق در دل می دواند ناخن کاوش

Ба оби зиндагонӣ май расонади хонаи мо ро

به آب زندگانی می رساند خانه ما را

Фурӯғаши дидаи ҷўҳршносонро кунад дарё

فروغش دیده جوهرشناسان را کند دریا

Садаф берун диҳадгар гавҳари икдонаҳи мо ро

صدف بیرون دهد گر گوهر یکدانه ما را

Нагардад чун қафас бар булбули мағрури мо зиндон ?

نگردد چون قفس بر بلبل مغرور ما زندان؟

Кунад сайёд то кӣ фикри обу донаи моро ?

کند صیاد تا کی فکر آب و دانه ما را؟

Гронхўобии зи тору пуди махмал май баради берун

گرانخوابی ز تار و پود مخمل می برد بیرون

Илоҳии ҳеҷ гӯшӣ нашунӯд афсонаи моро !

الهی هیچ گوشی نشنود افسانه ما را!

Ба аз фонӯс бошад сояи дасти ҳаводорон

به از فانوس باشد سایه دست هواداران

Мсўз эй шамъ бепарво , пари парвонаи мо ро

مسوز ای شمع بی پروا، پر پروانه ما را

зи шавқи ҷилваи мастона ?ут шуд малики дили вайрон

ز شوق جلوه مستانه ات شد ملک دل ویران

Ба гирди доманӣ таъмир кун вайронаи мо ро

به گرد دامنی تعمیر کن ویرانه ما را

Гар аз хилвати зи нозу саркашии берун наме ое

گر از خلوت ز ناز و سرکشی بیرون نمی آیی

Ба сангӣ ёд кун эй сангдили девонаи мо ро

به سنگی یاد کن ای سنگدل دیوانه ما را

Ки меуфтад ба фикри мо дарин хоки фаромӯшон ?

که می افتد به فکر ما درین خاک فراموشان؟

Магари зангори нисён сабз созад донаи мо ро

مگر زنگار نسیان سبز سازد دانه ما را

Ғаззолиро ки мо дорем дар мади назари соиб

غزالی را که ما داریم در مد نظر صائب

Сафири неи шуморади наъраи шеронаи мо ро

صفیر نی شمارد نعره شیرانه ما را