Подшоҳӣ на ба симу зар ва гавҳар бошад

پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشد

Ҳар киро сад рамақ ҳаст Сикандар бошад

هر که را سد رمق هست سکندر باشد

Ҳарки чун баҳр ба талхӣ гузаронад айём

هرکه چون بحر به تلخی گذراند ایام

Зоҳиру ботин ӯ анбар ва гавҳар бошад

ظاهر و باطن او عنبر و گوهر باشد

Ҳарф сомон мазан эй хоҷа ки дар кишвари ишқ

حرف سامان مزن ای خواجه که در کشور عشق

Ҳаркии оҳаш ба ҷигар нест тавонгар бошад

هرکه آهش به جگر نیست توانگر باشد

Ҳеҷ дардии бтар аз офият доим нест

هیچ دردی بتر از عافیت دایم نیست

Талхии тоза ба аз қанд мукаррар бошад

تلخی تازه به از قند مکرر باشد

Зиндагӣ бе ҷигари сӯхта зулмаст , арнаҳ

زندگی بی جگر سوخته ظلم است، ارنه

Ҷоми тбхолаҳи мо бар лаб кавсар бошад

جام تبخاله ما بر لب کوثر باشد

Не маҳоласт ки аз банд халосӣ ёбад

نی محال است که از بند خلاصی یابد

То дилаш дар гарави суҳбат шукр бошад

تا دلش در گرو صحبت شکر باشد

Ба адаб бо ҳама сар кун ки дили шоҳу гадо

به ادب با همه سر کن که دل شاه و گدا

Дар тарозуии мукофот баробар бошад

در ترازوی مکافات برابر باشد

Масти нозӣ ки дили ваҳшӣ мо карда шикор

مست نازی که دل وحشی ما کرده شکار

Шоҳбозш май чун хӯн кабӯтар бошад

شاهبازش می چون خون کبوتر باشد

Пеши ҷамъӣ ки зи миннати дилашон сӯхта аст

پیش جمعی که ز منت دلشان سوخته است

Ташнаи лаби мурдан аз иқбол Сикандар бошад

تشنه لب مردن از اقبال سکندر باشد

Сабр бар сӯзи дилу ташна лабӣ кун соиб

صبر بر سوز دل و تشنه لبی کن صائب

Ки чу дил об шавад чашма кавсар бошад

که چو دل آب شود چشمه کوثر باشد