Оташи қофилаи мо дил равшан бошад
آتش قافله ما دل روشن باشد
Гирди мо серумаи бедорӣ раҳзан бошад
گرد ما سرمه بیداری رهزن باشد
Ҳасан ҳарҷо ки буд дар назар ман бошад
حسن هرجا که بود در نظر من باشد
Меҳрро оина аз дида равзан бошад
مهر را آینه از دیده روزن باشد
Ҳарки чун риштаи зи борӣк хаёлон гардид
هرکه چون رشته ز باریک خیالان گردید
Рӯзяши тангтар аз дида сӯзан бошад
روزیش تنگتر از دیده سوزن باشد
Юсуф аз домани ихвон ба ғарибӣ афтод
یوسف از دامن اخوان به غریبی افتاد
Хатари мардуми огоҳи з мأмн бошад
خطر مردم آگاه ز مأمن باشد
Ҷилва зойеъ макун эй шӯх ки битобии мо
جلوه ضایع مکن ای شوخ که بیتابی ما
Оташӣ нест ки муҳтоҷ ба доман бошад
آتشی نیست که محتاج به دامن باشد
Қонеъиро ки ба мотмкдаҳи зулмати сохт
قانعی را که به ماتمکده ظلمت ساخت
Моҳи нави нохунаи дида равзан бошад
ماه نو ناخنه دیده روزن باشد
Дида танг кунад фахр ба дунёии хасис
دیده تنگ کند فخر به دنیای خسیس
Хасу хошоки шарарро раг гардан бошад
خس و خاشاک شرر را رگ گردن باشد
Ҳасани мағрури зи ҳайронии мо осӯда аст
حسن مغرور ز حیرانی ما آسوده است
Моҳи фориғи зи назарбозӣ равзан бошад
ماه فارغ ز نظربازی روزن باشد
Мӯр дар ҳасрати як донаи дил хеш хӯрд
مور در حسرت یک دانه دل خویش خورد
Рӯзии барқи ҷҳонсўз ба хирман бошад
روزی برق جهانسوز به خرمن باشد
Нест пурвои аҷал длздаҳ ҳастӣ ро
نیست پروای اجل دلزده هستی را
Шамъи мотами з чаҳ дилгири з мурдан бошад ?
شمع ماتم ز چه دلگیر ز مردن باشد؟
Офтобӣ ки манам зарра ӯ , дртлбш
آفتابی که منم ذره او، درطلبش
Каъбаи саргаштатар аз санг фалохан бошад
کعبه سرگشته تر از سنگ فلاخن باشد
Зодаи ҳинди ҷгрхўор чаҳ хоҳад бӯдан ?
زاده هند جگرخوار چه خواهد بودن؟
Шаби бахти сияҳи он ба ки сатарван бошад
شب بخت سیه آن به که سترون باشد
Чаҳ хаёл аст шавад рӯзии ман шодии васл
چه خیال است شود روزی من شادی وصل
Ки ғамашро нагузоранд ки бо ман бошад
که غمش را نگذارند که با من باشد
Ҳаст умед ки ҳаргиз нашавад дшмнком
هست امید که هرگز نشود دشمنکام
Ҳаркиро оина аз дида душман бошад
هرکه را آینه از دیده دشمن باشد
Аз сияҳи бахтии худ шиква надорад соиб
از سیه بختی خود شکوه ندارد صائب
Ки сафои дили ойӣнаи з гулхан бошад
که صفای دل آیینه ز گلخن باشد