На зару сим ва на боғ ва на дукон ме монад

نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند

Ҳарчӣ дар роҳи худо май диҳӣ он ме монад

هرچه در راه خدا می دهی آن می ماند

зи ончии имрӯз ба ҷамъияти он мағрурӣ

ز آنچه امروز به جمعیت آن مغروری

Ба ту охири дилу чашм нигарон ме монад

به تو آخر دل و چشم نگران می ماند

Дил бар ин умр мабандед ки аз суҳбати тир

دل بر این عمر مبندید که از صحبت تیر

Оқибати хонаи холӣ ба камон ме монад

عاقبت خانه خالی به کمان می ماند

Аз ҷаҳон гузарон кист ки осон гузарад ?

از جهان گذران کیست که آسان گذرد؟

РФрФи мавҷи дарин рег равон ме монад

رفرف موج درین ریگ روان می ماند

Рӯзгорӣаст ки дарё чу диҳад қатра ба абр

روزگاری است که دریا چو دهد قطره به ابر

Дар ақаби чашми ҳубобаш нигарон ме монад

در عقب چشم حبابش نگران می ماند

Аз дил танг надорам сари саҳрои биҳишт

از دل تنگ ندارم سر صحرای بهشت

Ки дили танг ба он ғунча даҳон ме монад

که دل تنگ به آن غنچه دهان می ماند

Хори хорӣ ки зи рафтори ту дар дилҳо ҳаст

خار خاری که ز رفتار تو در دلها هست

Хас ва хорӣаст ки аз об равон ме монад

خس و خاری است که از آب روان می ماند

Пардаи шарму ҳаёи шҳпри анқо шуда аст

پرده شرم و حیا شهپر عنقا شده است

Пери ин аҳди зи шухӣ ба ҷавон ме монад

پیر این عهد ز شوخی به جوان می ماند

Бас ки дар ғорати дили ҷилва ӯ саргарм аст

بس که در غارت دل جلوه او سرگرم است

Соя ҳар гом азон сарв равон ме монад

سایه هر گام ازان سرو روان می ماند

Лаби фурӯи бастам аз шикваи з хурсандӣ нест

لب فرو بستم از شکوه ز خرسندی نیست

Нафаси сӯхтаи дастам ба даҳон ме монад

نفس سوخته دستم به دهان می ماند

Нисбат рӯй ту бо чеҳраи гул бебасарӣ аст

نسبت روی تو با چهره گل بی بصری است

Каз арақ бар гул рӯй ту нишон ме монад

کز عرق بر گل روی تو نشان می ماند

Чаҳ кунад сабзаи наврас ба гронҷонии санг ?

چه کند سبزه نورس به گرانجانی سنگ؟

Пои ман дар таҳи ин хоб гарон ме монад

پای من در ته این خواب گران می ماند

Бо камоли сабукӣ бар дил халқаст гарон

با کمال سبکی بر دل خلق است گران

Зоҳиди хушк ба моҳ рамазон ме монад

زاهد خشک به ماه رمضان می ماند

Захми шамшер ба тадбир баҳам ме ояд

زخم شمشیر به تدبیر بهم می آید

То қиёмати асари захм забон ме монад

تا قیامت اثر زخم زبان می ماند

Соиб аз ғайрати он зулф ба худ май печам

صائب از غیرت آن زلف به خود می پیچم

Ки з ҳар ҳалқа ба чашм нигарон ме монад

که ز هر حلقه به چشم نگران می ماند

Номи ҳаркас ки баланд аз сухан соиб шуд

نام هرکس که بلند از سخن صائب شد

То сухан ҳаст бар авроқ ҷаҳон ме монад

تا سخن هست بر اوراق جهان می ماند