Дардмандон ки ба нохуни ҷигари худ хстнд

دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

Чашмаи хеш ба дарёӣ бақо пайвастанд

چشمه خویش به دریای بقا پیوستند

Худ ҳисобон ки кашиданд ба девони худ ро

خود حسابان که کشیدند به دیوان خود را

Дар ҳамин ншأаҳи зи ошӯби қиёмати растанад

در همین نشأه ز آشوب قیامت رستند

Хокӣоне ки ба меъморӣ тан кӯшиданд

خاکیانی که به معماری تن کوشیدند

Дар раҳи оби бақои сади Сикандари бастанд

در ره آب بقا سد سکندر بستند

Чаҳ бғир аз нафаси сӯхта ҳосил доранд ?

چه بغیر از نفس سوخته حاصل دارند؟

Донаҳоӣ ки дарин шӯраи замини пои бастанд

دانه هایی که درین شوره زمین پا بستند

Умр дар мотами аҳбоб ба афсӯс мабар

عمر در ماتم احباب به افسوس مبر

Шукр кун шукр каз ин хоби парешони ҷустанд

شکر کن شکر کز این خواب پریشان جستند

Санг бар каъбаи занони шиша худ ме шикананд

سنگ بر کعبه زنان شیشه خود می شکنند

Вой бар сангдилоне ки дилиро хстнд

وای بر سنگدلانی که دلی را خستند

Арақи чеҳраи хуршед ҷҳонтоб шаванд

عرق چهره خورشید جهانتاب شوند

Шабнамӣ чанд ки дар доман гул нанишастанд

شبنمی چند که در دامن گل ننشستند

наметавонанд ба як ҳамлаи ду сад қалби шикаст

می توانند به یک حمله دو صد قلب شکست

Ҳамчуи абрӯи ду сар омад чу баҳам пайвастанд

همچو ابرو دو سر آمد چو بهم پیوستند

Домани васли шукр дар каф ҷамъӣ афтод

دامن وصل شکر در کف جمعی افتاد

Ки чу не дар ҷигари хоки камарро бастанд

که چو نی در جگر خاک کمر را بستند

эй хуши он мояи дарсатон ки з бе озорӣ

ای خوش آن مایه درستان که ز بی آزاری

Ҳеҷ дили ғайри дили хаста худ нашикастанд

هیچ دل غیر دل خسته خود نشکستند

Соиб аз халқ ҷудо бош ки мӯрони заъиф

صائب از خلق جدا باش که موران ضعیف

Мори гаштанд ба зоҳир чу ба ҳам пайвастанд

مار گشتند به ظاهر چو به هم پیوستند