Кистанд аҳли ҷаҳон , бесару сомонӣ чанд

کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

Дар раҳи сайли ҳаводис , даҳ вайронӣ чанд

در ره سیل حوادث، ده ویرانی چند

Чарх каз хӯни шафақи чеҳра худ дорад сурх

چرخ کز خون شفق چهره خود دارد سرخ

Чаҳ саранҷом диҳад кори парешоне чанд ?

چه سرانجام دهد کار پریشانی چند؟

Зини гулистон ки чу гули хайма дар онҷо зада Эй

زین گلستان که چو گل خیمه در آنجا زده ای

Чист дар дасти ту ҷузи чоки гиребонӣ чанд ?

چیست در دست تو جز چاک گریبانی چند؟

Ду се рӯзӣаст тамошои гулистони ҷаҳон

دو سه روزی است تماشای گلستان جهان

Дар дил худ бирасонед гулистонӣ чанд

در دل خود برسانید گلستانی چند

Нест аз мардум бе шарми аҷаби пардаи дарӣ

نیست از مردم بی شرم عجب پرده دری

Пӯшиши умед чаҳ доред зи урёнӣ чанд ?

پوشش امید چه دارید ز عریانی چند؟

Дил сияҳ шуд зи парешони суханон , субҳ куҷост ?

دل سیه شد ز پریشان سخنان، صبح کجاست؟

То бигирад сари ин шамъи парешоне чанд ?

تا بگیرد سر این شمع پریشانی چند؟

Доғи дигар ба дил аз лолаи ситонами афзуд

داغ دیگر به دل از لاله ستانم افزود

Чаҳ таровуш кунад аз синаи сӯзоне чанд ?

چه تراوش کند از سینه سوزانی چند؟

Он ки бар оташи мо оби насиҳат май рехт

آن که بر آتش ما آب نصیحت می ریخت

Кош мезад ба дили сӯхта , домоне чанд

کاش می زد به دل سوخته، دامانی چند

Чаҳ кунам оҳ ки ҳар лаҳзаи бурун май орад

چه کنم آه که هر لحظه برون می آرد

Арақи шарми ту аз пардаи нигаҳбонӣ чанд

عرق شرم تو از پرده نگهبانی چند

Шуд зи як субҳи қиёмати ҳамаи олами пуршӯр

شد ز یک صبح قیامت همه عالم پرشور

Чаҳ кунад дил ба шукри хандаи пинҳонӣ чанд ?

چه کند دل به شکر خنده پنهانی چند؟

Вақти он роҳравии хуш ки чу дарёии сароб

وقت آن راهروی خوش که چو دریای سراب

Дорад аз муваҷҷаҳи худ силсилаи ҷанбоне чанд

دارد از موجه خود سلسله جنبانی چند

Раҳравони ту чаҳ пурвой алойиқ доранд ?

رهروان تو چه پروای علایق دارند؟

Чаҳ кунад хор ба ин барзадаи домоне чанд

چه کند خار به این برزده دامانی چند

Набарди оина аз оинаи ҳаргизи зангор

نبرد آینه از آینه هرگز زنگار

Чаҳ диҳии ҳайрати худ арз ба ҳайронӣ чанд ?

چه دهی حیرت خود عرض به حیرانی چند؟

Соиб аз қаҳти схндони ҳамаи кас мавзун аст

صائب از قحط سخندان همه کس موزون است

Кош май буд дарин аҳди схндонӣ чанд

کاش می بود درین عهد سخندانی چند