То ту бепарда шудӣ лолаи рухон хор шуданд

تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

Ҳамаи гулҳои чаман дар пас девор шуданд

همه گلهای چمن در پس دیوار شدند

эй басои хираи нигоҳон ки ба як чашм задан

ای بسا خیره نگاهان که به یک چشم زدن

Чун шарари маҳв дар он шуъла дидор шуданд

چون شرر محو در آن شعله دیدار شدند

Парда бурдор ки аз шавқи тамошои рахт

پرده بردار که از شوق تماشای رخت

Дару девори ҷаҳони оина рухсор шуданд

در و دیوار جهان آینه رخسار شدند

Ин чаҳ қадаст ки то соя ба гулзори афканд

این چه قدست که تا سایه به گلزار افکند

Сарвҳо дар бағали рахна девор шуданд

سروها در بغل رخنه دیوار شدند

То ливои хати мишкӣни туро во карданд

تا لوای خط مشکین ترا وا کردند

Саракашон чун илми зулф нигунсор шуданд

سرکشان چون علم زلف نگونسار شدند

Ҳеҷ кас нест ки донад ба чаҳ кор омада аст

هیچ کس نیست که داند به چه کار آمده است

Бас ки мардуми зи тамошои ту аз кор шуданд

بس که مردم ز تماشای تو از کار شدند

Кори мавқуф ба вақтаст ки ашҷори чаман

کار موقوف به وقت است که اشجار چمن

Ба насимии ҳама аз барг сбкбор шуданд

به نسیمی همه از برگ سبکبار شدند

Маргро талх кунад умр чу ширин гузарад

مرگ را تلخ کند عمر چو شیرین گذرد

Ҷой шукраст ки афлок ситамкор шуданд

جای شکر است که افلاک ستمکار شدند

Ёрб эй ишқи гиронмоя чаҳ эксирии ту

یارب ای عشق گرانمایه چه اکسیری تو

Ки ҳамаи биҷгрон аз ту ҷигардор шуданд

که همه بیجگران از تو جگردار شدند

Меҳри зан бар лаби даъвӣ ки басо чун Мансур

مهر زن بر لب دعوی که بسا چون منصور

Аз тиҳии мағзии худ тоҷ сардор шуданд

از تهی مغزی خود تاج سردار شدند

Риштаи умр ба миқрози ду лаб қатъ шавад

رشته عمر به مقراض دو لب قطع شود

Бештари халқи ҷаҳон дар сар гуфтор шуданд

بیشتر خلق جهان در سر گفتار شدند

Соиби ин он ғазали муршид рӯмаст ки гуфт

صائب این آن غزل مرشد روم است که گفت

Ид бигузашту ҳамаи халқи пай кор шуданд

عید بگذشت و همه خلق پی کار شدند