На ҳамин аҳли хирад оина асроранд
نه همین اهل خرد آینه اسرارند
Ки зи худ бихброн низ хабарҳо доранд
که ز خود بیخبران نیز خبرها دارند
Нуқтаҳоӣ ки дарин доираи фард омада анд
نقطه هایی که درین دایره فرد آمده اند
Ҳама ҳайрат зада гардиш ин паргоранд
همه حیرت زده گردش این پرگارند
Бе гиреҳи шӯ ки ба як чашм задан май гузаранд
بی گره شو که به یک چشم زدن می گذرند
Риштаҳо аз назари сӯзан , агар ҳамворанд
رشته ها از نظر سوزن، اگر هموارند
Ба адаб бош дарин базм ки ин пасту баланд
به ادب باش درین بزم که این پست و بلند
Ҳама дар кор , паии равнақи мўсиқорнд
همه در کار، پی رونق موسیقارند
Қонеъоне ки фишурданд ба дили дандон ро
قانعانی که فشردند به دل دندان را
Хабар аз чошнии мива ҷинат доранд
خبر از چاشنی میوه جنت دارند
Ончӣ аз моидаҳи файз бар ин на тибқ аст
آنچه از مایده فیض بر این نه طبق است
Ризқ ҷамъӣаст ки дар парда шаб бедоранд
رزق جمعی است که در پرده شب بیدارند
Соликоне ки дили равшан аз ӣнҷои бурданд
سالکانی که دل روشن از اینجا بردند
Дар таҳи хок чу хуршед ҳамон сайёранд
در ته خاک چو خورشید همان سیارند
намерасад зуд ба миъроҷи фанои дасти бадаст
می رسد زود به معراج فنا دست بدست
Ҳаркиро хона брондохтгон меъморанд
هرکه را خانه برانداختگان معمارند
Пеши ҷамъӣ ки расиданди зи соҳил ба муҳӣт
پیش جمعی که رسیدند ز ساحل به محیط
Кӯҳҳо Кебеки сифати ҷумлаи сбкрФторнд
کوهها کبک صفت جمله سبکرفتارند
Нест мумкин ки таровуш кунад аз мо суханӣ
نیست ممکن که تراوش کند از ما سخنی
Дар нҳонхонаҳи мо оина ҳо сатторанд
در نهانخانه ما آینه ها ستارند
Хоксорӣ на банноӣаст ки вайрон гардад
خاکساری نه بنایی است که ویران گردد
Сайлҳо оҷизи кӯтоҳӣ ин деворанд
سیلها عاجز کوتاهی این دیوارند
Сари дарин маъракаи биқдртр аз дастораст
سر درین معرکه بیقدرتر از دستارست
Ин рафиқони сбкср ба ғам дасторанд
این رفیقان سبکسر به غم دستارند
Хубрӯён ки надоранд раги тундии хуй
خوبرویان که ندارند رگ تندی خوی
Муфти Тифлони ҳаваси ҳамчуи гул бе хоранд
مفت طفلان هوس همچو گل بی خارند
ХўдФрўшони ҷаҳони рости ғами раду қабул
خودفروشان جهان راست غم رد و قبول
Орифони фориғ аз иқрор ва ғам инкоранд
عارفان فارغ از اقرار و غم انکارند
Ман гирифтам чамани орои зи чаман берун рафт
من گرفتم چمن آرا ز چمن بیرون رفت
Сари басари шабнами ин боғи аўлўолобсорнд
سر بسر شبنم این باغ اولوالابصارند
Соиби онон ки дарин аҳди сухан харҷ кунанд
صائب آنان که درین عهد سخن خرج کنند
Донаи сӯхта дар шӯра замин ме коранд
دانه سوخته در شوره زمین می کارند