Хоки шӯ то зи баҳорат ба гул тар гиранд

خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرند

Мурдаи шӯ то ба сари дасти туро бар гиранд

مرده شو تا به سر دست ترا بر گیرند

Бо фалак кор надоранд сабки парвозон

با فلک کار ندارند سبک پروازان

Байзаи мурғони сарое ба таҳ пар гиранд

بیضه مرغان سرایی به ته پر گیرند

Домани афшони з фалакҳо бигузар чун мардон

دامن افشان ز فلکها بگذر چون مردان

Ки занони домани худ бар сар миҷмар гиранд

که زنان دامن خود بر سر مجمر گیرند

Матлаби сӯхтагони оинаи равшан созӣ аст

مطلب سوختگان آینه روشن سازی است

Гар дарин хоки сияҳи ҷой чу ахгар гиранд

گر درین خاک سیه جای چو اخگر گیرند

Оташӣ нест сазовори самандари сафатон

آتشی نیست سزاوار سمندر صفتان

Магар аз болу проФшонии худ дар гиранд

مگر از بال و پرافشانی خود در گیرند

Бодау хӯни ҷигар ҳар ду ба як кас ндиҳанд

باده و خون جگر هر دو به یک کس ندهند

Ки ба як даст маҳоласт ду соғар гиранд

که به یک دست محال است دو ساغر گیرند

Танг шуд майкада , он ратл гаронсанг куҷост ?

تنگ شد میکده، آن رطل گرانسنگ کجاست؟

Ки тнки ҳавсилагони ҷумлаи раҳ дар гиранд

که تنک حوصلگان جمله ره در گیرند

Ғараз инаст ки теғи ту зи хӯн пок кунанд

غرض این است که تیغ تو ز خون پاک کنند

Куштагони тўогри доман маҳшар гиранд

کشتگان تواگر دامن محشر گیرند

Гар дарин баҳри занӣ меҳр хамӯшӣ бар лаб

گر درین بحر زنی مهر خموشی بر لب

Синаи ?утро чу садафи зуд ба гавҳар гиранд

سینه ات را چو صدف زود به گوهر گیرند

Намак суда шавад дидаи бихўоби маро

نمک سوده شود دیده بیخواب مرا

Ҳамчуи бодомам агар чашм ба шукр гиранд

همچو بادامم اگر چشم به شکر گیرند

Ишқ чун фохта бар гардани мо афтода аст

عشق چون فاخته بر گردن ما افتاده است

Ин на тавқӣаст ки аз гардани мо бар гиранд

این نه طوقی است که از گردن ما بر گیرند

Ба таманнои ту даст аз ду ҷаҳон ме шӯйанд

به تمنای تو دست از دو جهان می شویند

Ташнагони ту агар доман кавсар гиранд

تشنگان تو اگر دامن کوثر گیرند

Нест мумкин ки ба кас рӯй дилӣ бинмое

نیست ممکن که به کس روی دلی بنمایی

Ҳамчуи ойӣна агар пушти ту дар зар гиранд

همچو آیینه اگر پشت تو در زر گیرند

Соиби ин он ғазали мавлавии рӯм ки гуфт

صائب این آن غزل مولوی روم که گفت

Мо на зон мҳтшмоним ки соғар гиранд

ما نه زان محتشمانیم که ساغر گیرند