Равшаноне ки зи хуршед назар ме гиранд

روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند

Чашми нзоргёнро ба гуҳар ме гиранд

چشم نظارگیان را به گهر می گیرند

Ҷомаи шҳпри тоўс дар ӯ ме пӯшанд

جامه شهپر طاوس در او می پوشند

Байзаи зоғ агар дар таҳ пар ме гиранд

بیضه زاغ اگر در ته پر می گیرند

Натавонанд ба сад қарн гирифтани шоҳон

نتوانند به صد قرن گرفتن شاهان

Кишвариро ки ба як оҳ саҳар ме гиранд

کشوری را که به یک آه سحر می گیرند

Раҳрави ишқ ба дунбол набинад чун барқ

رهرو عشق به دنبال نبیند چون برق

Коҳилон ҳар нафас аз хеш хабар ме гиранд

کاهلان هر نفس از خویش خبر می گیرند

Сухани пок маҳоласт ки бар хок уфтад

سخن پاک محال است که بر خاک افتد

Тӯтӣони музди худ охири з шукр ме гиранд

طوطیان مزد خود آخر ز شکر می گیرند

эй ки бо сӯхтагони завқи такаллуми дорӣ

ای که با سوختگان ذوق تکلم داری

Серума дар роҳи нафаси рез ки дар ме гиранд

سرمه در راه نفس ریز که در می گیرند

Хабар аз қофилаи рег равон ме гиранд

خبر از قافله ریگ روان می گیرند

Аз ман ин бихбронӣ ки хабар ме гиранд

از من این بیخبرانی که خبر می گیرند

Прдлон чашм надоранд ки душмани бенанд

پردلان چشم ندارند که دشمن بینند

На з аҷзаст ки бар рӯй , сипар ме гиранд

نه ز عجزست که بر روی، سپر می گیرند

Хаҷал аз обилаҳои дили хешам ки мудом

خجل از آبله های دل خویشم که مدام

Соғарии пеши ман ташна ҷигар ме гиранд

ساغری پیش من تشنه جگر می گیرند

Ханда бо чошнӣ умр намегардад ҷамъ

خنده با چاشنی عمر نمی گردد جمع

Пистаро бе лаби хандон ба шукр ме гиранд

پسته را بی لب خندان به شکر می گیرند

Анқарибаст нафаси сӯхтагони хати сабз

عنقریب است نفس سوختگان خط سبز

Аз лабаш дод ман ташна ҷигар ме гиранд

از لبش داد من تشنه جگر می گیرند

Соиби ин софи замирон чу даҳан боз кунанд

صائب این صاف ضمیران چو دهن باز کنند

Чун садафи доманӣ аз дар ва гуҳар ме гиранд

چون صدف دامنی از در و گهر می گیرند