Соқӣ аз ҷомӣ агар хотири мо шод кунад

ساقی از جامی اگر خاطر ما شاد کند

Ба азонаст ки сад майкада обод кунад

به ازان است که صد میکده آباد کند

Чашм хуфтааст Ғаззолӣ ки надорад шухӣ

چشم خفته است غزالی که ندارد شوخی

Ман ва он сайд ки хӯн дар дил сайёд кунад

من و آن صید که خون در دل صیاد کند

Охир эй Подшаҳи ҳасан чаҳ инсофаст ин ?

آخر ای پادشه حسن چه انصاف است این؟

Ки дар айёми ту ишқи ӣнҳама бедод кунад

که در ایام تو عشق اینهمه بیداد کند

Ёди айёми ҷунун бар сари ман боради санг

یاد ایام جنون بر سر من بارد سنگ

Кӯдаконро чу зи мактаб касе озод кунад

کودکان را چو ز مکتب کسی آزاد کند

Ҷузи хати сабз ки фармон сулаймон дорад

جز خط سبز که فرمان سلیمان دارد

Одамиро ки тавонад ки призод кунад ?

آدمی را که تواند که پریزاد کند؟

Гули рухсори турои ӣнҳамаи ошиқ бас нест ?

گل رخسار ترا اینهمه عاشق بس نیست؟

Ки назари боз дигар аз арақ эҷод кунад

که نظر باز دگر از عرق ایجاد کند

Ноитимонаҳи з девонаам он Тифли гузашт

نایتیمانه ز دیوانه ام آن طفل گذشت

наметавонист ба сангии дили ман шод кунад

می توانست به سنگی دل من شاد کند

Мотами воқеаи Лайлӣ ва маҷнӯн дорад

ماتم واقعه لیلی و مجنون دارد

Ҳар дарое ки дарин бодия фарёд кунад

هر درایی که درین بادیه فریاد کند

Чун расад вақт , диҳад ҷон ба дами тешаи хеш

چون رسد وقت، دهد جان به دم تیشه خویش

Бесутун гарчи спрдорӣ Фарҳод кунад

بیستون گرچه سپرداری فرهاد کند

Агар аз сахтӣ айём шавад одами нарм

اگر از سختی ایام شود آدم نرم

Рӯй ман тарбияти силӣ устод кунад

روی من تربیت سیلی استاد کند

Бухли беҳтари зи сахое ки ба овоза буд

بخل بهتر ز سخایی که به آوازه بود

Тирагӣ ба з чароғӣаст ки фарёд кунад

تیرگی به ز چراغی است که فریاد کند

Ханда Кебек шавад нолаи хунини соиб

خنده کبک شود ناله خونین صائب

Бесутуни ёд чун аз рафтан Фарҳод кунад

بیستون یاد چون از رفتن فرهاد کند