Дона аз синаи худ мурғ назар ме чӣанд

دانه از سینه خود مرغ نظر می چیند

Садаф аз ҳавсилаи хеш гуҳар ме чӣанд

صدف از حوصله خویش گهر می چیند

Сухани ишқ буд сайқали ойӣнаи ҷон

سخن عشق بود صیقل آیینه جان

Аз дили сӯхтаи зангор шарар ме чӣанд

از دل سوخته زنگار شرر می چیند

Ком ҳирсаст ки аз шаҳд нагардад ширин

کام حرص است که از شهد نگردد شیرین

Варна қонеъи зи неи хушк шукр ме чӣанд

ورنه قانع ز نی خشک شکر می چیند

Ба чаҳ умеди дарин баҳри тавон лангар кард ?

به چه امید درین بحر توان لنگر کرد؟

Доман аз киштии мо мавҷ хатар ме чӣанд

دامن از کشتی ما موج خطر می چیند

Гул бехор буд қисматаш аз хорстон

گل بی خار بود قسمتش از خارستان

Ҳарки аз боғи ҷаҳони гул ба назар ме чӣанд

هرکه از باغ جهان گل به نظر می چیند

Ба адаб бош дарин боғ ки ҳаркаси ӣнҷо

به ادب باش درین باغ که هرکس اینجا

Май наад бар сари ҳам даст , самар ме чӣанд

می نهد بر سر هم دست، ثمر می چیند

Ҳарки аз захм забон медиҳад озори туро

هرکه از زخم زبان می دهد آزار ترا

Хас ва хорӣаст ки аз роҳи ту бар ме чӣанд

خس و خاری است که از راه تو بر می چیند

намезанад таънаи ғифлат ба ту кофари неъмат

می زند طعنه غفلت به تو کافر نعمت

Мӯр ҳар реза ки аз роҳгзр ме чӣанд

مور هر ریزه که از راهگذر می چیند

Лиззати санги маломати зи дил соиб пресс

لذت سنگ ملامت ز دل صائب پرس

Кебеки сармасти гул аз кӯҳ ва камар ме чӣанд

کبک سرمست گل از کوه و کمر می چیند