Шаб ки рӯй ту з май дар арақи афшонӣ буд

شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود

Дили саросематар аз киштии тӯфонӣ буд

دل سراسیمه تر از کشتی طوفانی بود

Хор дар перҳанами ҷавҳари зотӣ май рехт

خار در پیرهنم جوهر ذاتی می ریخت

Бас ки чун теғи марои завқи зи урёнӣ буд

بس که چون تیغ مرا ذوق ز عریانی بود

Дидаи шӯх ба гирдоби ғами андохти маро

دیده شوخ به گرداب غم انداخت مرا

Ёди он рӯз ки дар олами ҳайронӣ буд

یاد آن روز که در عالم حیرانی بود

Шишау санги бағалгирӣ ҳам ме карданд

شیشه و سنگ بغل گیری هم می کردند

Чаҳ сафо буд ки дар олами рӯҳонӣ буд

چه صفا بود که در عالم روحانی بود

Шавқи рӯзӣ ки ба гирди ту маро ме гирданд

شوق روزی که به گرد تو مرا می گرداند

Осмони сӯрати девори гронҷонӣ буд

آسمان صورت دیوار گرانجانی بود

Шаҳрӣ аз ҳасани ғариб ту биёбоне шуд

شهری از حسن غریب تو بیابانی شد

Ошиқи Лайлӣ агар як ду биёбоне буд

عاشق لیلی اگر یک دو بیابانی بود

Аз сари кӯии ту рӯзӣ ки ба ҷинат рафтам

از سر کوی تو روزی که به جنت رفتم

Тӯшаи роҳи ман аз ашки пушаймонӣ буд

توشه راه من از اشک پشیمانی بود

Чун қалам то камар ҳастӣ ноқиси бастам

چون قلم تا کمر هستی ناقص بستم

Теғи доим ба серум аз хати пешонӣ буд

تیغ دایم به سرم از خط پیشانی بود

То баровард сар аз ҳалқаи мастии соиб

تا برآورد سر از حلقه مستی صائب

Дили мо шонаи каши зулфи парешоне буд

دل ما شانه کش زلف پریشانی بود