Надорад дар хури ман бодае гардуни миное

ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

Магар аз хӯни дили лабрези созами соғари худ ро

مگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را

Ба дилтангии чунон чун ғунчаи тасвир ху кардам

به دلتنگی چنان چون غنچه تصویر خو کردم

Ки бар рӯй насими субҳи нгшоим дар худ ро

که بر روی نسیم صبح نگشایم در خود را

зи сарбозии дарин гулшани чунон хўшўқт май гирдам

ز سربازی درین گلشن چنان خوشوقت می گردم

Ки май резам чу гул дар домани гулчини зари худ ро

که می ریزم چو گل در دامن گلچین زر خود را

Марои ин рӯсафедӣ дар миёни тираи рӯзони бас

مرا این روسفیدی در میان تیره روزان بس

Ки кардам сарфи он ойӣнаи рӯи хокистари худ ро

که کردم صرف آن آیینه رو خاکستر خود را

Ба хомӯшӣ шавам меҳри даҳони беҳудаи гӯйон ро

به خاموشی شوم مهر دهان بیهوده گویان را

Наме бозам чу кӯҳ аз ҳар садоеи лангари худ ро

نمی بازم چو کوه از هر صدایی لنگر خود را

зи савдои ончунон дилсард аз тани парварии гаштам

ز سودا آنچنان دلسرد از تن پروری گشتم

Ки чун маҷнӯн ба пои мурғ май хорами сари худ ро

که چون مجنون به پای مرغ می خارم سر خود را

Буд дар ҷавшани Довӯди соиби оқибати бинӣ

بود در جوشن داود صائب عاقبت بینی

Ки дар зери қабо пӯшида дорад ҷавҳари худ ро

که در زیر قبا پوشیده دارد جوهر خود را

Ниҳон дар занг азон чун теғ дорам ҷавҳари худ ро

نهان در زنگ ازان چون تیغ دارم جوهر خود را

Ки ман аз арзи ҷавҳари дӯст тар дорам сари худ ро

که من از عرض جوهر دوست تر دارم سر خود را

На аз беҷавҳариҳо меҳр дорам чун садаф бар лаб

نه از بی جوهری ها مهر دارم چون صدف بر لب

Ниҳон дорам зи чашми шӯри дарёи гавҳари худ ро

نهان دارم ز چشم شور دریا گوهر خود را

зи тӯфони ҳаводис бо сабки мағзии ним ғофил

ز طوفان حوادث با سبک مغزی نیم غافل

Ҳубоби осои дарин дарё ба каф дорам сари худ ро

حباب آسا درین دریا به کف دارم سر خود را

Ман аз трдомнӣ гардӣдаам чун мавҷи дарёӣ

من از تردامنی گردیده ام چون موج دریایی

Хушо абрӣ ки созад хушк , домонтар худ ро

خوشا ابری که سازد خشک، دامان تر خود را