Сабк аз ҳарф бемағзон насозам гавҳари худ ро
سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را
Набозам ҳамчуи кӯҳ аз ҳар садоеи лангари худ ро
نبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
Ндздди офтоб аз моҳи нави паҳлу , чаҳ хоҳад шуд
ندزدد آفتاب از ماه نو پهلو، چه خواهد شد
Ки бар фитрок ӯ бандами шикори лоғари худро ?
که بر فتراک او بندم شکار لاغر خود را؟
зи бими дидаи бад , чун зираи зер қабо дорам
ز بیم دیده بد، چون زره زیر قبا دارم
Ниҳон дар парда беҷавҳариҳо ҷавҳари худ ро
نهان در پرده بی جوهری ها جوهر خود را
Ба сад оғӯш , гул зон дастгоҳи ҳасан оҷиз шуд
به صد آغوش، گل زان دستگاه حسن عاجز شد
Ба як оғӯш чун дар баркашам симин бар худро ?
به یک آغوش چون در برکشم سیمین بر خود را؟
Азон лабрез бошад аз май лаълии аёғи ман
ازان لبریز باشد از می لعلی ایاغ من
Ки дорам сарнигӯн чун лолаи доими соғари худ ро
که دارم سرنگون چون لاله دایم ساغر خود را
Надорад ҷои боли афшонии ман арсаи гардун
ندارد جای بال افشانی من عرصه گردون
Чаҳ бигушоем дар оғӯши қафаси болу пари худро ?
چه بگشایم در آغوش قفس بال و پر خود را؟
Ту эй парвонаи хом , оташини рӯе ба даст овар
تو ای پروانه خام، آتشین رویی به دست آور
Ки ман аз гармии парвоз май сӯзами пари худ ро
که من از گرمی پرواز می سوزم پر خود را
зи сарбозӣ наме тарсам , зи ҷонбозӣ наме ларзам
ز سربازی نمی ترسم، ز جانبازی نمی لرزم
Мукаррар дидаам чун шамъ , зери пои сари худ ро
مکرر دیده ام چون شمع، زیر پا سر خود را
Ба пой шамъ мехоҳам ки ранги тозае резам
به پای شمع می خواهم که رنگ تازه ای ریزم
Насозам ҷамъ аз дилбастагии хокистари худ ро
نسازم جمع از دلبستگی خاکستر خود را
Нагардад пардаи чашми басирати хоби беҳӯшӣ
نگردد پرده چشم بصیرت خواب بیهوشی
Ки вақти хоб , паҳлу май шиносади бистари худ ро
که وقت خواب، پهلو می شناسد بستر خود را
Ннозд чун ба бахти сабзи худ қамарии дарин гулшан ?
ننازد چون به بخت سبز خود قمری درین گلشن؟
Ки бар фитроки сарв аз тавқ май бандади сари худ ро
که بر فتراک سرو از طوق می بندد سر خود را
зи баси об тароват мечакад соиби зи алфозаш
ز بس آب طراوت می چکد صائب ز الفاظش
Шавад хомаш гар андозам ба оташи дафтари худ ро
شود خامش گر اندازم به آتش دفتر خود را