Рафт дар хилвати минои гул ва булбул осуд

رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود

Булбул аз нолаи фурӯи басти лаб ва гул осуд

بلبل از ناله فرو بست لب و گل آسود

Шуълаи гармии ҳангома гулзор нишаст

شعله گرمی هنگامه گلزار نشست

Ғунча шуд шӯҳрати гул , дида булбул осуд

غنچه شد شهرت گل، دیده بلبل آسود

Дами шамшери тағофули ҳамаро бо ман буд

دم شمشیر تغافل همه را با من بود

Ман чу рафтам зи миён , теғ тағофул осуд

من چو رفتم ز میان، تیغ تغافل آسود

Партави субҳи биногваши гарон буд бар ӯ

پرتو صبح بناگوش گران بود بر او

Чун гул рӯй ту дар соя сунбул осуд ?

چون گل روی تو در سایه سنبل آسود؟

Чун ба зери фалак аз тафриқа эмин бошам ?

چون به زیر فلک از تفرقه ایمن باشم؟

Натавон фасли баҳорон ба ту пул осуд

نتوان فصل بهاران به تو پل آسود

Чашми ҷодӯгараш он рӯз ки омад ба сухан

چشم جادو گرش آن روز که آمد به سخن

Дар дил чаҳ дили ҷодӯгар Бобул осуд

در دل چه دل جادوگر بابل آسود

Тавсанӣ нест таваккул ки Сикандар бихӯрад

توسنی نیست توکل که سکندر بخورد

Ҳарки биспурад Аннанро ба таваккул осуд

هرکه بسپرد عنان را به توکل آسود

Бо чунон шухии табъӣ ки ба гул ханда задӣ

با چنان شوخی طبعی که به گل خنده زدی

Дар дили хоки чисони толиб омул осуд ?

در دل خاک چسان طالب آمل آسود؟

Ҳайратӣ дорам азон шабнами ғофили соиб

حیرتی دارم ازان شبنم غافل صائب

Ки ба даври рух ӯ бар варақ гул осуд

که به دور رخ او بر ورق گل آسود