Аз назари дўркии он хат биногваш шавад ?

از نظر دور کِی آن خط بناگوش شود؟

Тифлро чун шаби одина фаромӯш шавад ?

طفل را چون شب آدینه فراموش شود؟

Шуд яке сад зи хати сабзи фурӯғи рух ӯ

شد یکی صد ز خط سبز فروغ رخ او

Ин на он шуъла шӯхаст ки хас пӯш шавад

این نه آن شعلهٔ شوخ است که خس‌پوش شود

Чанд дар хонаи зини сайр тавон кард туро ?

چند در خانهٔ زین سیر توان کرد تو را؟

То кӣ ин хирмани гули харҷи як оғӯш шавад ?

تا کِی این خرمن گل خرج یک آغوش شود؟!

намешавад об ва ба пои ту равон ме уфтад

می‌شود آب و به پای تو روان می‌افتد

Сарв агар бо қади раънои ту ҳамдӯш шавад

سرو اگر با قدِ رعنای تو هم‌دوش شود

Ҷисми оташи нафасони харҷ забон ме гардад

جسم آتش‌نفسان خرج زبان می‌گردد

Сарфаи шамъ дар инаст ки хомӯш шавад

صرفهٔ شمع در این است که خاموش شود

Нест мавқуфи талаби рӯзии собити қадмон

نیست موقوفِ طلب روزی ثابت‌قدمان

Қисмати хишти сари хам месрҷўш шавад

قسمت خشت سر خُم مِی سرجوش شود

Шӯри мурғони гулистон ба ҷиноҳ сафараст

شور مرغان گلستان به جناح سفرست

Гул азон фасли баҳорони ҳамаи тан гӯш шавад

گل از آن فصل بهاران همه تنْ گوش شود

Дег кам ҳавсилагон мешавад аз ҷӯши тиҳӣ

دیگ کم‌حوصلگان می‌شود از جوش تهی

Оби дарё чаҳ хаёласт ки аз ҷӯш шавад ?

آب دریا چه خیال است که از جوش شود؟

Сар бе мағзи з ъамома нагардад пари мағз

سر بی‌مغز ز عمامه نگردد پُرمغز

Ин на айбӣаст ки пӯшида ба сарпӯш шавад

این نه عیبی است که پوشیده به سرپوش شود

Шӯр маҳшар шавад афсонаи хобаши соиб

شور محشر شود افسانهٔ خوابش صائب!

Ҳарки аз ншأаҳи гуфтори ту мадҳуш шавад

هرکه از نشئهٔ گفتار تو مدهوش شود

Пеши мо мӯии шикофони басирати соиб

پیش ما موی‌شکافانِ بصیرت صائب

Чоҳи хаси пӯш буд ҳаркии хашин пӯш шавад

چاه خس‌پوش بُوَد هرکه خشن‌پوش شود