Хушо рӯзӣ ки байнами дилбари бгзидаҳи худ ро

خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

з рухсораш барафрӯзам чароғи дидаи худ ро

ز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را

Чаро мамнӯн шавам аз гулшани орои ман ки ме донам

چرا ممنون شوم از گلشن آرا من که می دانم

Ба аз сад дастаи гул , домани барчӣдаи худ ро

به از صد دسته گل، دامن برچیده خود را

Ба домони садафи бор дигар афкандам аз соҳил

به دامان صدف بار دگر افکندم از ساحل

зи қаҳти қадрдонони гавҳари санҷидаи худ ро

ز قحط قدردانان گوهر سنجیده خود را

Саромад чун ҷарас ҳар чанд дар фарёди умри ман

سرآمد چون جرس هر چند در فریاد عمر من

Нашуд бедори созами толеъи хобидаи худ ро

نشد بیدار سازم طالع خوابیده خود را

зи оби зиндагии реги равон сирӣ наме дорад

ز آب زندگی ریگ روان سیری نمی دارد

з май сероб чун созами дили ғами дидаи худ ро

ز می سیراب چون سازم دل غم دیده خود را

Садаф аз абр Нитсаон мекунад биҷои гуҳари пинҳон

صدف از ابر نیسان می کند بیجا گهر پنهان

Нагирад пас Карим аз соилони бахшидаи худ ро

نگیرد پس کریم از سایلان بخشیده خود را

Наяндозад ба ҳар олӯдаи домани ишқ ӯ соя

نیندازد به هر آلوده دامن عشق او سایه

Ба хосон медиҳад шаҳ , ҷомаи пӯшидаи худ ро

به خاصان می دهد شه، جامه پوشیده خود را

Ҳамон шоистаи рухсор ӯ соиб наме донам

همان شایسته رخسار او صائب نمی دانم

Агар дар чашма хуршед шавем дидаи худ ро

اگر در چشمه خورشید شویم دیده خود را