Фурӯ хӯрдам зи ғайрати гиряи мастонаи худ ро

فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

Фишондам дар ғубори хотири худ донаи худ ро

فشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را

Фурӯғи шамъ азон гирди сар парвона ме гардад

فروغ شمع ازان گرد سر پروانه می گردد

Ки аз хокистари худ рехти ранги хонаи худ ро

که از خاکستر خود ریخت رنگ خانه خود را

з бас тарсидааст аз чашми шӯри хокёни чашмам

ز بس ترسیده است از چشم شور خاکیان چشمم

Надорам чашми байнами равзани кошонаи худ ро

ندارم چشم بینم روزن کاشانه خود را

Ҳамон дарди сияҳ бахтӣ мемро бесафо дорад

همان درد سیه بختی میم را بی صفا دارد

Агар чун лолаи созами сарнигӯни паймонаи худ ро

اگر چون لاله سازم سرنگون پیمانه خود را

Ниҳон аз пардаҳои чашм мегарем , на он шамъам

نهان از پرده های چشم می گریم، نه آن شمعم

Ки созами нақли маҷлиси гиряи мастонаи худ ро

که سازم نقل مجلس گریه مستانه خود را

Ба коми Хизри оби зиндагиро талх май созам

به کام خضر آب زندگی را تلخ می سازم

Ба рағбати бас ки май бӯсами лаби паймонаи худ ро

به رغبت بس که می بوسم لب پیمانه خود را

Роми оҳӯӣ ман андоз авҷ ломакон дорад

رم آهوی من انداز اوج لامکان دارد

Ба саҳро чун даҳуми таскини дили девонаи худро ?

به صحرا چون دهم تسکین دل دیوانه خود را؟

Хамӯшонро муҳаррик бар сари гуфтор май орад

خموشان را محرک بر سر گفتار می آرد

Гиреҳ кун зулф то кӯтаҳ кунам афсонаи худ ро

گره کن زلف تا کوته کنم افسانه خود را

Ҳарифи Хизру рашки об ҳайвон нестам соиб

حریف خضر و رشک آب حیوان نیستم صائب

зи оби теғ ӯ пар мекунам паймонаи худ ро

ز آب تیغ او پر می کنم پیمانه خود را