Бехабар аз дар ман ёри магар боз ояд

بی خبر از در من یار مگر باز آید

Вар на он сабр ки дорад ки хабар боз ояд ?

ور نه آن صبر که دارد که خبر باز آید؟

Дар тамошои ту аз кори дил хўншдаҳ ам

در تماشای تو از کار دل خونشده ام

На чунон рафт ки дигари зи сафар боз ояд

نه چنان رفت که دیگر ز سفر باز آید

Зон хушам бо дили сад чок ки он сарви равон

زان خوشم با دل صد چاک که آن سرو روان

Ҳар нафас дар дилам аз роҳ дигар боз ояд

هر نفس در دلم از راه دگر باز آید

Шодии қофилаи Миср ба гардиш нарасад

شادی قافله مصر به گردش نرسد

Ҳаркиро чун ту азизии зи сафар боз ояд

هرکه را چون تو عزیزی ز سفر باز آید

Нашавад пеши шукри хандаи ман субҳи сифед

نشود پیش شکر خنده من صبح سفید

Гар ба оғӯши ман он танги шукр боз ояд

گر به آغوش من آن تنگ شکر باز آید

Устихонаш ба ҳумои шҳпр иқбол диҳад

استخوانش به هما شهپر اقبال دهد

Куштаеро ки хаданги ту ба сар боз ояд

کشته ای را که خدنگ تو به سر باز آید

Дил ба фикри тани афсурда куҷо меуфтад ?

دل به فکر تن افسرده کجا می افتد؟

Ба чаҳ умед ба ин санги шарар боз ояд ?

به چه امید به این سنگ شرر باز آید؟

Ҳаст умед ки баргардад азон чеҳраи нигоҳ

هست امید که برگردد ازان چهره نگاه

Шабнам аз чашмаи хуршед агар боз ояд

شبنم از چشمه خورشید اگر باز آید

Сафари накҳати гулро набӯд баргаштан

سفر نکهت گل را نبود برگشتن

Аз дили рафта маҳоласт хабар боз ояд

از دل رفته محال است خبر باز آید

Бода шаб нарабӯдааст чунон соиб ро

باده شب نربوده است چنان صائب را

Ки ба худ аз нафаси сарди саҳар боз ояд

که به خود از نفس سرد سحر باز آید