Чун қалам бар сари ғмномаҳ ҳиҷрон ояд

چون قلم بر سر غمنامه هجران آید

Дил ба ҷон , оҳ ба лаб , ашк ба мижгон ояд

دل به جان، آه به لب، اشک به مژگان آید

Гар шаби ҳиҷр сиёҳӣ шаваду оҳи қалам

گر شب هجر سیاهی شود و آه قلم

Номаи шавқ маҳоласт ба поён ояд

نامه شوق محال است به پایان آید

Мавҷ сокин нашавад қулзум бепоён ро

موج ساکن نشود قلزم بی پایان را

Сухани шавқ ба поён ба чаҳ унвон ояд ?

سخن شوق به پایان به چه عنوان آید؟

То науфтад ба ду чашми ту марои чашм , дигар

تا نیفتد به دو چشم تو مرا چشم، دگر

Чаҳ хаёласт марои хоб ба мижгон ояд ?

چه خیال است مرا خواب به مژگان آید؟

Муждаи васли магари монеъ рафтан гардад

مژده وصل مگر مانع رفتن گردد

Хастаеро ки зи ҳиҷри ту лаб ҷон ояд

خسته ای را که ز هجر تو لب جان آید

Чун гул аз дасти нигорин ту чун ёд кунам

چون گل از دست نگارین تو چون یاد کنم

Чокам аз синаи ҷлўриз ба домон ояд

چاکم از سینه جلوریز به دامان آید

Кишти умеди марои абр баҳор дигараст

کشت امید مرا ابر بهار دگرست

Қосидӣ каз сари Кувайти арақ афшон ояд

قاصدی کز سر کویت عرق افشان آید

Гар бидонад ки чаҳ хӯн мехӯрам аз танҳоӣ

گر بداند که چه خون می خورم از تنهایی

Дили шаб бар сари ман маст ва ғзлхўон ояд

دل شب بر سر من مست و غزلخوان آید

Чаҳ назар бар дили сад пора мо хоҳад кард ?

چه نظر بر دل صد پاره ما خواهد کرد؟

Лолаи рӯе ки хароҷаши з гулистон ояд

لاله رویی که خراجش ز گلستان آید

Гиря эй сар кунам аз дард ки он сарви равон

گریه ای سر کنم از درد که آن سرو روان

Ҳамраҳи қофилаи ашк ба домон ояд

همره قافله اشک به دامان آید

Чашми ёқӯби марои перҳан бенаӣ аст

چشم یعقوب مرا پیرهن بینایی است

Ҳар ғуборӣ ки зи кӯии ту хиромон ояд

هر غباری که ز کوی تو خرامان آید

Хандаи шиша май бар ту гарон ме ояд

خنده شیشه می بر تو گران می آید

Ба чаҳ умед касе бар сар афғон ояд

به چه امید کسی بر سر افغان آید

Чаҳ биҳиштӣаст ки то пой дар он кӯии нуҳум

چه بهشتی است که تا پای در آن کوی نهم

Ёрам аз хонаи буруни даст ва гиребон ояд

یارم از خانه برون دست و گریبان آید

Аз ғарибии дили ман боз наёяд соиб

از غریبی دل من باز نیاید صائب

Магари он рӯз ки ёрам ба сафоҳон ояд

مگر آن روز که یارم به صفاهان آید