Хати зи холи лаби ҷонона бурун ме ояд

خط ز خال لب جانانه برون می آید

Оҳи афсӯси азин дона бурун ме ояд

آه افسوس ازین دانه برون می آید

Ҳарфи сидқ аз лаби девона бурун ме ояд

حرف صدق از لب دیوانه برون می آید

Зини садафи гавҳари икдонаҳ бурун ме ояд

زین صدف گوهر یکدانه برون می آید

Ъушрат рӯй замини хона харобон доранд

عشرت روی زمین خانه خرابان دارند

Бештари ганҷи зи вайрона бурун ме ояд

بیشتر گنج ز ویرانه برون می آید

намекунад панди асар дар дили пуршӯри маро

می کند پند اثر در دل پرشور مرا

Агар аз шӯраи замини дона бурун ме ояд

اگر از شوره زمین دانه برون می آید

Бодаи талх на обӣаст каз ӯ сайр шаванд

باده تلخ نه آبی است کز او سیر شوند

Алътш аз лаби паймона бурун ме ояд

العطش از لب پیمانه برون می آید

То қиёмати дили мо тира нахоҳад мондан

تا قیامت دل ما تیره نخواهد ماندن

Лайлии охири зи сияҳи хона бурун ме ояд

لیلی آخر ز سیه خانه برون می آید

Чаҳ хаёласт дил аз фикри ту берун ояд ?

چه خیال است دل از فکر تو بیرون آید؟

Кӣ сулаймони зи прихонаҳ бурун меояд ?

کی سلیمان ز پریخانه برون می آید؟

Ншأаҳи мастии тоъати зи шароб афзӯн аст

نشأه مستی طاعت ز شراب افزون است

Зоҳид аз савмиъаи мастона бурун ме ояд

زاهد از صومعه مستانه برون می آید

намерасад неъмати алвон ба хамӯшон бе хост

می رسد نعمت الوان به خموشان بی خواست

Ин наво аз лаби паймона бурун ме ояд

این نوا از لب پیمانه برون می آید

Нест як дил ки кабоб аз нафас гармам нест

نیست یک دل که کباب از نفس گرمم نیست

Дӯди ин шамъи зи сад хона бурун ме ояд

دود این شمع ز صد خانه برون می آید

Дида равзанаам май пурди имрӯз , магар

دیده روزنه ام می پرد امروز، مگر

Хонаи пардози ман аз хона бурун меояд ?

خانه پرداز من از خانه برون می آید؟

намешавад панҷаи хуршед азон рӯй чу моҳ

می شود پنجه خورشید ازان روی چو ماه

То азон зулфи сияҳи шона бурун ме ояд

تا ازان زلف سیه شانه برون می آید

Пардаи чашми ту бисёре равзан шуда аст

پرده چشم تو بسیاری روزن شده است

Варна як шаҳди зи сад хона бурун ме ояд

ورنه یک شهد ز صد خانه برون می آید

Шамъ дар маҳфили ҳаркас ки нафас рост кунад

شمع در محفل هرکس که نفس راست کند

Дӯд аз хирмани парвона бурун ме ояд

دود از خرمن پروانه برون می آید

намерасад чун маи канъон ба азизии соиб

می رسد چون مه کنعان به عزیزی صائب

Аз ватани ҳаркии ғарибона бурун ме ояд

از وطن هرکه غریبانه برون می آید