Даъвии ишқи з ҳар булҳавасӣ ме ояд

دعوی عشق ز هر بوالهوسی می‌آید

Даст бар сар задан аз ҳар магасӣ ме ояд

دست بر سر زدن از هر مگسی می‌آید

ӯст ғаввос ки гавҳар ба кафи орад , варна

اوست غواص که گوهر به کف آرد، ورنه

Сайри ин баҳри з ҳар хор ва хасӣ ме ояд

سِیْرِ این بحر ز هر خار و خسی می‌آید

Аз дили хастаи мангар хабарӣ май гирӣ

از دل خسته من گر خبری می‌گیری

Бирасон оинаро то нафасӣ ме ояд

برسان آینه را تا نفسی می‌آید

Зоҳид аз сайди дили ом нишотӣ дорад

زاهد از صید دل عام نشاطی دارد

Анкабутии зи шикор магасӣ ме ояд

عنکبوتی ز شکار مگسی می‌آید

Чаҳ шитобаст ки айём баҳорон дорад

چه شتاب است که ایام بهاران دارد

Ки з ҳар ғунчаи садоӣ ҷарасӣ ме ояд

که ز هر غنچه صدای جرسی می‌آید

Тунд шуд буии дили сӯхтаи муштоқон

تند شد بوی دل سوخته مشتاقان

наметавон ёфт ки оташ нафасӣ ме ояд

می‌توان یافت که آتش‌نفسی می‌آید

эй сапанд аз лаби худ меҳр хамӯшӣ бурдор

ای سپند از لب خود مُهر خموشی بردار

Ки аҷаби оташ фарёдрасӣ ме ояд

که عجب آتش فریادرسی می‌آید

Чаҳ буд олами эҷод , ки саҳрои ҷунун

چه بود عالم ایجاد، که صحرای جنون

Аз дили танг ба чашмам қафасӣ ме ояд

از دل تنگ به چشمم قفسی می‌آید

Соиби ин он ғазали ҳофизи Широз ки гуфт

صائب این آن غزل حافظ شیراز که گفت

« муждае дил ки мсиҳонФсӣ меояд »

«مژده ای دل که مسیحانفسی می‌آید»