Об дар дидаи паймона май ме ояд

آب در دیده پیمانه می می آید

Ин чаҳ шӯраст ки аз кӯча не ме ояд

این چه شورست که از کوچه نی می آید

Нафаси исавӣ аз сина хам ме ҷӯшад

نفس عیسوی از سینه خم می جوشد

Буии рӯҳ аз лаби паймона май ме ояд

بوی روح از لب پیمانه می می آید

Ашкро мӯии кашон то сар мижгон оварад

اشک را موی کشان تا سر مژگان آورد

Кори санги яда аз нола не ме ояд

کار سنگ یده از ناله نی می آید

Санг дар домани атфол ба рақс омада аст

سنگ در دامن اطفال به رقص آمده است

наметавон ёфт ки девона ба ҳӣ ме ояд

می توان یافت که دیوانه به حی می آید

Тамаъи ҳиммати азин шаҳрнишйнон ғалат аст

طمع همت ازین شهرنشینان غلط است

Ин насимӣаст ки аз ҷониб тай ме ояд

این نسیمی است که از جانب طی می آید

Ман ки бошам ки зи рафтори ту аз ҷо нарӯм ?

من که باشم که ز رفتار تو از جا نروم؟

Ки турои оҳӯӣ Ром карда з пай ме ояд

که ترا آهوی رم کرده ز پی می آید

Ки ба домони гулистон лаб мегаван молида ?

که به دامان گلستان لب میگون مالید؟

Каз лаби ғунчаи гули накҳат май ме ояд

کز لب غنچه گل نکهت می می آید

Ончӣ меояд аз афкори ту бар дили соиб

آنچه می آید از افکار تو بر دل صائب

Аз май ноб куҷо ояд ва кӣ меояд ?

از می ناب کجا آید و کی می آید؟