Хат аз сангин дилӣ гуфтам براردи лаъли дилбар ро

خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

Надонистам раг гардан шавад ин риштаи гавҳар ро

ندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را

На тбхолаҳаст бар гирди даҳони он парии пайкар

نه تبخاله است بر گرد دهان آن پری پیکر

зи танагии ин садафи беруни лаб ҷо дода гавҳар ро

ز تنگی این صدف بیرون لب جا داده گوهر را

Сиришки булбулони барг гулӣ нагузошт бе шабнам

سرشک بلبلان برگ گلی نگذاشت بی شبنم

Ки натавон дид холӣ дар кафи аҳбоби соғар ро

که نتوان دید خالی در کف احباب ساغر را

Сабурӣ бо дил бе тоқати ман барнаме ояд

صبوری با دل بی طاقت من برنمی آید

Мукаррари киштии ман бодбон кардааст лангар ро

مکرر کشتی من بادبان کرده است لنگر را

Дил бетоб , танро бар қарор хеш нагузорад

دل بی تاب، تن را بر قرار خویش نگذارد

Ки созад поикўбони ин сапанди шӯхи миҷмар ро

که سازد پایکوبان این سپند شوخ مجمر را

Дили равшан , забони лофро бар икдгри печад

دل روشن، زبان لاف را بر یکدگر پیچد

Кунад пӯшидаи сайқал дар ҳиҷоби нури ҷавҳар ро

کند پوشیده صیقل در حجاب نور جوهر را

Гиромии дори аҳли ҷӯадро эй бӯстони пиро

گرامی دار اهل جود را ای بوستان پیرا

Мурувват нест афкандани дарахти сояи густар ро

مروت نیست افکندن درخت سایه گستر را

Арӯси малик дар ақди давом кас наме ояд

عروس ملک در عقد دوام کس نمی آید

Лаб хушкаст аз оби зиндагии қисмати Сикандар ро

لب خشک است از آب زندگی قسمت سکندر را

Дили огоҳро аз занг кулуфт нест парвое

دل آگاه را از زنگ کلفت نیست پروایی

Ки равшан тар кунад гирди ятемии оби гавҳар ро

که روشن تر کند گرد یتیمی آب گوهر را

зи тарк ишқ гуфтам дил хунак гардад , надонистам

ز ترک عشق گفتم دل خنک گردد، ندانستم

Ки сӯзад беш аз оташ , даврии оташи самандар ро

که سوزد بیش از آتش، دوری آتش سمندر را

Наме бояд з исо кард пинҳони дарди худ соиб

نمی باید ز عیسی کرد پنهان درد خود صائب

Мапуаш аз партави хуршеди тобони домантар ро

مپوش از پرتو خورشید تابان دامن تر را