Аз дили хўншдаҳи ҳаркас ки шаробӣ накашид

از دل خونشده هرکس که شرابی نکشید

Домани гул ба каф оварад ва гулобӣ накашид

دامن گل به کف آورد و گلابی نکشید

Ҷой раҳмаст бар он мағз ки дар базми вуҷӯд

جای رحم است بر آن مغز که در بزم وجود

Аз дили сӯхтае буи кабобӣ накашид

از دل سوخته ای بوی کبابی نکشید

Хок дар косаи он чашм ки аз пардаи хоб

خاک در کاسه آن چشم که از پرده خواب

Бар рухи давлати бедор ниқобӣ накашид

بر رخ دولت بیدار نقابی نکشید

Рашк бар мавҷ саробаст дарин дашти маро

رشک بر موج سراب است درین دشت مرا

Ки зи дарёии бақои миннат обӣ накашид

که ز دریای بقا منت آبی نکشید

Магзар аз кӯии харобот ки осӯда нашуд

مگذر از کوی خرابات که آسوده نشد

Ганҷ то рахти иқомат ба харобӣ накашид

گنج تا رخت اقامت به خرابی نکشید

Роҳ чун Хизр ба сарчашмаи тавфиқи набард

راه چون خضر به سرچشمه توفیق نبرد

Дар таҳи пои хами он кас ки шаробӣ накашид

در ته پای خم آن کس که شرابی نکشید

Ҳарки чун кӯзаи лаб баста нигарадед хамӯш

هرکه چون کوزه لب بسته نگردید خموش

Дар хароботи ҷаҳони бода нобе накашид

در خرابات جهان باده نابی نکشید

Ҳарки чун сарви дарин боғ нигарадед озод

هرکه چون سرو درین باغ نگردید آزاد

Нафасӣ рост накарду дам обӣ накашид

نفسی راست نکرد و دم آبی نکشید

Шуд ба тбхолаҳ бе оби зи гавҳари қонеъ

شد به تبخاله بی آب ز گوهر قانع

Садафи ташнаи мо ноз саҳобй накашид

صدف تشنه ما ناز سحابی نکشید

Кист то раҳм кунад бар ҷигари ташнаи ман ?

کیست تا رحم کند بر جگر تشنه من؟

Ки ба занҷири марои мавҷ саробӣ накашид

که به زنجیر مرا موج سرابی نکشید

Ҷигари ташна буд лолаи хокаши соиб

جگر تشنه بود لاله خاکش صائب

Ҳарки зон чоҳи занхдони дам обӣ накашид

هرکه زان چاه زنخدان دم آبی نکشید