Хушо касе ки дили худ ба чашми маст ту дод

خوشا کسی که دل خود به چشم مست تو داد

зи сари гузашт ва ба дунболи ин бало афтод

ز سر گذشت و به دنبال این بلا افتاد

Ту то шукуфта шудӣ гул ба хештан болид

تو تا شکفته شدی گل به خویشتن بالید

Ту то баланд шудӣ қад кашид нахли мурод

تو تا بلند شدی قد کشید نخل مراد

Чигуна дил ба ду зулф мънбрш надаҳум ?

چگونه دل به دو زلف معنبرش ندهم؟

наме тавон ба ду олам ба як тараф афтод

نمی توان به دو عالم به یک طرف افتاد

Чунин ки раҳмат ӯ бедареғ ме бахшад

چنین که رحمت او بی دریغ می بخشد

Чаро хамӯш набошад забони истеъдод ?

چرا خموش نباشد زبان استعداد؟

Равад зи панҷаи ҷавҳар кунун чу муми бурун

رود ز پنجه جوهر کنون چو موم برون

Дилӣ ки буд ба сахтӣ чу байзаи фӯлод

دلی که بود به سختی چو بیضه فولاد

Қазо чу даст баровард нола бе асараст

قضا چو دست برآورد ناله بی اثرست

Сапанд аз оташ сӯзон наҷуст аз фарёд

سپند از آتش سوزان نجست از فریاد

Дуруст чун нагузоранд хишти аввал ро

درست چون نگذارند خشت اول را

Агар ба чарх расад каҷ буд ҳамон бунёд

اگر به چرخ رسد کج بود همان بنیاد

Ҳануз аз ҷигари чоки бесутуни соиб

هنوز از جگر چاک بیستون صائب

Ба гӯш мерасад овози тешаи Фарҳод

به گوش می رسد آواز تیشه فرهاد

Ҷавоби он ғазал мавлавӣаст ин соиб

جواب آن غزل مولوی است این صائب

Ки баҳр лутф Биҷӯшед ва бандҳо бикшод

که بحر لطف بجوشید و بندها بگشاد