зи ханда бар ҷигар ҳашар дошт ( ҳақ ) намак

ز خنده بر جگر حشر داشت (حق) نمک

Ба фитнаи ҷунбиши мижгон ӯ забон ме дод

به فتنه جنبش مژگان او زبان می داد

Димоғи пар заданам нест , кошкӣ сайёд

دماغ پر زدنم نیست، کاشکی صیاد

Вазифаи қафасамро ба ошён ме дод

وظیفه قفسم را به آشیان می داد

зи ошнои гул монеъаст булбул ро

ز آشنایی گل مانع است بلبل را

Дарин ду ҳафтаи худои марг боғбон медод !

درین دو هفته خدا مرگ باغبان می داد!

Рақиби хом ба мо арз доғҳо ме кард

رقیب خام به ما عرض داغها می کرد

зи содагии гули коғаз ба боғбон ме дод

ز سادگی گل کاغذ به باغبان می داد

Маро касе ки зи чоҳи адам бурун оварад

مرا کسی که ز چاه عدم برون آورد

Чу сайли сирча ба ин тира хокдон медод ?

چو سیل سرچه به این تیره خاکدان می داد؟

Шаби гузашта ба ин рӯз растхез гузошт

شب گذشته به این روز رستخیز گذاشت

Лабӣ ки бӯса бар он хок остон ме дод

لبی که بوسه بر آن خاک آستان می داد

Куҷо шуд онҳамаи нисбат , куҷо шуд онҳамаи қурб ?

کجا شد آنهمه نسبت، کجا شد آنهمه قرب؟

Ки шонаи сари зулфаш ба ман забон ме дод

که شانه سر زلفش به من زبان می داد

Чу соиби ин ғазали тозаро рақам ме зад

چو صائب این غزل تازه را رقم می زد

Ҳазор бӯса ба калаки шукр забон ме дод

هزار بوسه به کلک شکر زبان می داد

Ба дасти абрӯӣ ӯ чун қазо камон ме дод

به دست ابروی او چون قضا کمان می داد

Қадар ба дасти сувидои дил нишон ме дод

قدر به دست سویدای دل نشان می داد

Ман он замон ки ба гирди сари ту май гаштам

من آن زمان که به گرد سر تو می گشتم

Барои як пари парвонаи шамъ ҷон ме дод

برای یک پر پروانه شمع جان می داد

Чу по ба бахти худу эътибор хеш задам

چو پا به بخت خود و اعتبار خویش زدم

Ба рӯй даст , марои сарв ошён ме дод

به روی دست، مرا سرو آشیان می داد

Ҳазор ҷон ба лаб бӯса дода бармеи гашт

هزار جان به لب بوسه داده برمی گشت

Салои бӯсагар он шаккарин даҳон ме дод

صلای بوسه گر آن شکرین دهان می داد