Лаби ёқӯт ӯ то дод аз хати арзи лашкар ро

لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

Ҳисорӣ кард дар гирди ятемии оби гавҳар ро

حصاری کرد در گرد یتیمی آب گوهر را

Талош пухтагӣ кардам зи хомиҳо , надонистам

تلاش پختگی کردم ز خامی ها، ندانستم

Ки дар хомии баҳор бе хазоне ҳаст анбар ро

که در خامی بهار بی خزانی هست عنبر را

Туҳидастони қисматро чаҳ суд аз раҳбари комил ?

تهیدستان قسمت را چه سود از رهبر کامل؟

Ки Хизр аз оби ҳайвони ташна май оради Сикандар ро

که خضر از آب حیوان تشنه می آرد سکندر را

Гусастам аз азизони риштаи умед , то дидам

گسستم از عزیزان رشته امید، تا دیدم

Ки созад танги чашмии қимати афзӯни ақди гавҳар ро

که سازد تنگ چشمی قیمت افزون عقد گوهر را

зи ман бо содаи лавҳӣ сулҳ кун каз покбозӣ ҳо

ز من با ساده لوحی صلح کن کز پاکبازی ها

зи лавҳи сина чун ойӣнаи шастами хати ҷавҳар ро

ز لوح سینه چون آیینه شستم خط جوهر را

намеларзад дилам чун нома аз андешаи фардо

نمی لرزد دلم چون نامه از اندیشه فردا

Ки ман азхўди ҳисобӣ дидаам сад бори маҳшар ро

که من ازخود حسابی دیده ام صد بار محشر را

Замину осмонро шикваам хунин ҷигар дорад

زمین و آسمان را شکوه ام خونین جگر دارد

зи бдхўиӣ чу Тифлон май газами пистони модар ро

ز بدخویی چو طفلان می گزم پستان مادر را

намедонам чаҳ хоҳад кард бо тӯфони ин дарё

نمی دانم چه خواهد کرد با طوفان این دریا

Ки дар мавҷи нахустин , киштии мо бохти лангар ро

که در موج نخستین، کشتی ما باخت لنگر را

Ба гирди хоксории даҳ ҷилои ойӣнаи дил ро

به گرد خاکساری ده جلا آیینه دل را

Ки равшангар ба аз хокистар худ нест ахгар ро

که روشنگر به از خاکستر خود نیست اخگر را

Яке бошад Ганау фақр дар мизони аҳли дил

یکی باشد غنا و فقر در میزان اهل دل

Тафовут нест дар хушкӣу дарёи оби гавҳар ро

تفاوت نیست در خشکی و دریا آب گوهر را

Паии осоиши худ доғи сӯзам бар ҷигари соиб

پی آسایش خود داغ سوزم بر جگر صائب

Каз оташ беш сӯзади даврии оташи самандар ро

کز آتش بیش سوزد دوری آتش سمندر را

Дарин майхонаи соиби он ҳубоби танги зарфами ман

درین میخانه صائب آن حباب تنگ ظرفم من

Ки сад раҳ бар сари дарёи шикастам беш соғар ро

که صد ره بر سر دریا شکستم بیش ساغر را