Забон кӯтоҳ бошад ошнои баҳри гавҳар ро

زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

Баландӣ ҳуҷҷат аҷзаст бозуии шиновар ро

بلندی حجت عجزست بازوی شناور را

Ба хӯни дил муяссар нест аз дили орзӯ шустан

به خون دل میسر نیست از دل آرزو شستن

Ба об теғ натавон маҳв кард аз теғи ҷавҳар ро

به آب تیغ نتوان محو کرد از تیغ جوهر را

Макун чун танги зарфони шиква аз доғи сияҳи бахтӣ

مکن چون تنگ ظرفان شکوه از داغ سیه بختی

Ки дар толеъи баҳор бе хазоне ҳаст анбар ро

که در طالع بهار بی خزانی هست عنبر را

Кунад як ҷилваи гавҳари пеши ғаввосу тамошое

کند یک جلوه گوهر پیش غواص و تماشایی

Расад файзи сухани яксон , сухани санҷу суханвар ро

رسد فیض سخن یکسان، سخن سنج و سخنور را

Наяндешад зи дарду доғи навмидии дили ошиқ

نیندیشد ز درد و داغ نومیدی دل عاشق

Ки аз оташ буд парвонаи роҳати самандар ро

که از آتش بود پروانه راحت سمندر را

Ман он ширини писарро аз падар соиб баровардам

من آن شیرین پسر را از پدر صائب برآوردم

Агар тӯтии зи банди не бурун оварад шукр ро

اگر طوطی ز بند نی برون آورد شکر را