зи оҳи сард парво нест ушшоқи балокаш ро

ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

Кунад бар дӯди сабри он кас ки май афрӯзади оташ ро

کند بر دود صبر آن کس که می افروزد آتش را

Фалак бо мардуми мумтози хасмӣ бештар дорад

فلک با مردم ممتاز خصمی بیشتر دارد

Камон аввал кунад овораи тир рӯй таркиш ро

کمان اول کند آواره تیر روی ترکش را

Ба фарёди сапанди мо дарин маҳфил ки пардозад ?

به فریاد سپند ما درین محفل که پردازد؟

Ки ахгар дар гиребонаст аз хуии ту оташ ро

که اخگر در گریبان است از خوی تو آتش را

зи иброҳӣми адҳами шаҳсаворӣ пеш ме уфтад

ز ابراهیم ادهم شهسواری پیش می افتد

Ки дар давлат нигаҳ дорад Аннани нафаси саркаш ро

که در دولت نگه دارد عنان نفس سرکش را

Давоми ишқ агар хоҳӣ , макун бо васли омезиш

دوام عشق اگر خواهی، مکن با وصل آمیزش

Ки оби зиндагӣ ҳам мекунад хомӯши оташ ро

که آب زندگی هم می کند خاموش آتش را

Агар равшандилӣ , роҳ аз ту чандон нест то гардун

اگر روشندلی، راه از تو چندان نیست تا گردون

Ки чун шабнами сафари осон буд ҷонҳои беғаш ро

که چون شبنم سفر آسان بود جان های بی غش را

Хирадро пайравӣ аз роҳ ҳоҷат мекунад нодон

خرد را پیروی از راه حاجت می کند نادان

Вагарнаи кӯр аз худ кӯртар хоҳад ъсокш ро

وگرنه کور از خود کورتر خواهد عصاکش را

Ба нури дили тавон аз зулмат ҳастӣ бурун омад

به نور دل توان از ظلمت هستی برون آمد

Алоҷӣ нест ҷузи бедории ин хоби мушавваш ро

علاجی نیست جز بیداری این خواب مشوش را

Азон бо вусъати машраби зи мазҳаби сохтам соиб

ازان با وسعت مشرب ز مذهب ساختم صائب

Ки як оҳӯӣ ваҳшӣ нест он саҳрои дилкаш ро

که یک آهوی وحشی نیست آن صحرای دلکش را