Хушо саодати он дил ки об ме гардад

خوشا سعادت آن دل که آب می‌گردد

Ки шабнами оина офтоб ме гардад

که شبنم آینه آفتاب می‌گردد

Ба оташӣаст дили хӯни чикони ман моил

به آتشی است دل خون‌چکان من مایل

Ки шаста рӯй ба ашк кабоб ме гардад

که شسته روی به اشک کباب می‌گردد

Машав зи вақти мулоқоти дӯстони ғофил

مشو ز وقت ملاقات دوستان غافل

Ки ҳар дуо ки кунӣ мустаҷоб ме гардад

که هر دعا که کنی مستجاب می‌گردد

Агарчӣ мӯӣ сифедаст тозӣонаи марг

اگرچه موی سفیدست تازیانه مرگ

Ба чашми нарми ту рагҳои хоб ме гардад

به چشم نرم تو رگ‌های خواب می‌گردد

На аз барои тамошост кӯчаи гардии ман

نه از برای تماشاست کوچه‌گردی من

зи бим сӯхтан худ кабоб ме гардад

ز بیم سوختن خود کباب می‌گردد

Ҳамон ки дар талабаши рафтае зи худ берун

همان که در طلبش رفته‌ای ز خود بیرون

Даруни хилвати дил бениқоб ме гардад

درون خلوت دل بی‌نقاب می‌گردد

Фасона май шимурди маст , шӯри маҳшар ро

فسانه می‌شمرد مست، شور محشر را

Куҷо ба чашми ту аз нола хоб мегардад ?

کجا به چشم تو از ناله خواب می‌گردد؟

Тапидани дили мо соиб ихтиёрӣ нест

تپیدن دل ما صائب اختیاری نیست

Ба тозӣонаи оташ , кабоб ме гардад

به تازیانه آتش، کباب می‌گردد