Баланд овоза созад шӯри ошиқи ишқи саркаш ро

بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

Ба фарёд оварад муштии намаки дарёии оташ ро

به فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را

Ду боло мешавад шӯри ҷунун дар домани саҳро

دو بالا می شود شور جنون در دامن صحرا

Ки гардад болу пари майдони холии асби саркаш ро

که گردد بال و پر میدان خالی اسب سرکش را

зи сайру даври маҷнӯни ишқи ъолмсўз комил шуд

ز سیر و دور مجنون عشق عالمسوز کامل شد

Ки созад шуълаи ҷуволаи хуши паргори оташ ро

که سازد شعله جواله خوش پرگار آتش را

Таровуш мекунад хӯни дил аз лабҳои хушки ман

تراوش می کند خون دل از لبهای خشک من

Суфоли ташнагар берун диҳад саҳбоӣ беғаш ро

سفال تشنه گر بیرون دهد صهبای بی غش را

Ба эҳсони давлати дунёӣ фонӣ мешавад боқӣ

به احسان دولت دنیای فانی می شود باقی

Ънондорӣ ба даст боз кун ин асби саркаш ро

عنانداری به دست باز کن این اسب سرکش را

Куҷои огоҳи гардӣ аз дили софи хашини пӯшон ?

کجا آگاه گردی از دل صاف خشن پوشان؟

Ки аз ойӣнаи дорӣ дар назари пушти мунаққаш ро

که از آیینه داری در نظر پشت منقش را

Фазои осмон тангаст бар ҷавлони шӯх ӯ

فضای آسمان تنگ است بر جولان شوخ او

Ба афсун чун тавон дар шиша кардан он паривашро ?

به افسون چون توان در شیشه کردن آن پریوش را؟

Ба чашми худ чу мижгон ҷо диҳад сайди ҳарами тират

به چشم خود چو مژگان جا دهد صید حرم تیرت

Макун холӣ ба ҳар сайди забуни зинҳори таркиш ро

مکن خالی به هر صید زبون زنهار ترکش را

Қаноат бо нигоҳ давр кун зи омезиши хубон

قناعت با نگاه دور کن ز آمیزش خوبان

Ки оби зиндагӣ ҳам мекунад хомӯши оташ ро

که آب زندگی هم می کند خاموش آتش را

Гузорад ишқ ҳар касро ки наъли шавқ дар оташ

گذارد عشق هر کس را که نعل شوق در آتش

Ба асби чӯби соиб тай кунад саҳрои оташ ро

به اسب چوب صائب طی کند صحرای آتش را

Мефишон тухми қобил дар замини шӯр бе ҳосил

میفشان تخم قابل در زمین شور بی حاصل

Ба бедардон махон зинҳори соиби шеъри дилкаш ро

به بی دردان مخوان زنهار صائب شعر دلکش را