Фалаки зи лангари ман бовиқор ме гардад

فلک ز لنگر من باوقار می گردد

Замини зи сояи ман биқрор ме гардад

زمین ز سایه من بیقرار می گردد

Ҷунуни зи санг маломат намекунад парво

جنون ز سنگ ملامت نمی کند پروا

Чу Кебеки масти дарин кӯҳсор ме гардад

چو کبک مست درین کوهسار می گردد

Сари калофа агар гум накарда чарх , чаро

سر کلافه اگر گم نکرده چرخ، چرا

Ба гирди хоки чунин биқрор мегардад ?

به گرد خاک چنین بیقرار می گردد؟

зи чорпои аносири пиёда ҳаркас шуд

ز چارپای عناصر پیاده هرکس شد

Ба дӯши чарх чу исо савор ме гардад

به دوش چرخ چو عیسی سوار می گردد

зи ғарқи амн буд киштии сбкборон

ز غرق امن بود کشتی سبکباران

Ба хору хаси кафи дарё канор ме гардад

به خار و خس کف دریا کنار می گردد

Ба офтоби ҷамоли ту чашм ҳарки фитод

به آفتاب جمال تو چشم هرکه فتاد

Чу сояи гирди ту беихтиёр ме гардад

چو سایه گرد تو بی اختیار می گردد

зи даврии ту ба ман бархӯрд агар симоб

ز دوری تو به من برخورد اگر سیماب

зи биқрории худ шармсор ме гардад

ز بیقراری خود شرمسار می گردد

Чунин ки чашми ту мастаст аз шароби ғурур

چنین که چشم تو مست است از شراب غرور

Куҷои зи силии хат ҳӯшёр мегардад ?

کجا ز سیلی خط هوشیار می گردد؟

Чаро хат аз лаб мегаван ӯ нагардад сабз ?

چرا خط از لب میگون او نگردد سبز؟

зи бодаи рози ниҳон ошкор ме гардад

ز باده راز نهان آشکار می گردد

Мадаи Аннани суханро зи даст чун Мансур

مده عنان سخن را ز دست چون منصور

Ки чун баланд шавад ҳарф , дор ме гардад

که چون بلند شود حرف، دار می گردد

Макаши сар аз хати фармони теғи ҳамчуи қалам

مکش سر از خط فرمان تیغ همچو قلم

Ки дили ду ним чу шуд зулфиқор ме гардад

که دل دو نیم چو شد ذوالفقار می گردد

Чу Хизри тан ба ҳаёти абади мадаи зинҳор

چو خضر تن به حیات ابد مده زنهار

Ки об , сабзи дарин ҷӯйбор ме гардад

که آب، سبز درین جویبار می گردد

Ба ҳаркии ишқи сари зиндае каромат кард

به هرکه عشق سر زنده ای کرامت کرد

Чу шамъ дар дили шаб ашкбор ме гардад

چو شمع در دل شب اشکبار می گردد

Агар зи неъмати алвон ба хӯни шӯии қонеъ

اگر ز نعمت الوان به خون شوی قانع

Туро чу номаи нафас мшкбор ме гардад

ترا چو نامه نفس مشکبار می گردد

Фиғон ки одамӣ аз пеши пои худ , огоҳ

فغان که آدمی از پیش پای خود، آگاه

Ба равшанои шамъ мазор ме гардад

به روشنایی شمع مزار می گردد

зи хоби қатъ назар кун ки васли гули соиб

ز خواب قطع نظر کن که وصل گل صائب

Насиби шабнами шаби зинда дор ме гардад

نصیب شبنم شب زنده دار می گردد