зи хати анбарин зебади ниқоби он рӯй дилкаш ро

ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

Ба аз хокистар худ нест марҳам , доғи оташ ро

به از خاکستر خود نیست مرهم، داغ آتش را

з хат гуфтам Рахш пинҳон шавад аз дидаҳо , ғофил

ز خط گفتم رخش پنهان شود از دیده ها، غافل

Ки расво мекунад дар рӯзи равшани дӯд , оташ ро

که رسوا می کند در روز روشن دود، آتش را

Набаст аз шӯхи чашмии нақш дар ойӣнаи тимсолаш

نبست از شوخ چشمی نقش در آیینه تمثالش

Сулаймон кард чун тасхир ёрб он паривашро ?

سلیمان کرد چون تسخیر یارب آن پریوش را؟

Ду олам хок мешуд дар раҳаш аз ҷилваи аввал

دو عالم خاک می شد در رهش از جلوه اول

Фитодӣ бар замингар сояи он болои саркаш ро

فتادی بر زمین گر سایه آن بالای سرکش را

Чу уфтад донаи шӯх , аз санги хорои сари буруни орад

چو افتد دانه شوخ، از سنگ خارا سر برون آرد

Ғубори хати куҷо пинҳон кунад он холи дилкашро ?

غبار خط کجا پنهان کند آن خال دلکش را؟

Чаҳ созад ваҳшати нахҷӣр бо он чашми хуши мижгон ?

چه سازد وحشت نخجیر با آن چشم خوش مژگان؟

Ки холӣ мекунад дар ҳар кушодии чори таркиш ро

که خالی می کند در هر گشادی چار ترکش را

намегардад ғубор олуд , партавгар ба хок уфтад

نمی گردد غبار آلود، پرتو گر به خاک افتد

Насозад суҳбати тан бесафо , ҷонҳои беғаш ро

نسازد صحبت تن بی صفا، جان های بی غش را

Парешонеи зи ман чун сайл аз сарчашма ме ҷӯшад

پریشانی ز من چون سیل از سرچشمه می جوشد

Чисон соиб кунам пӯшидаи аҳволи мушаввашро ?

چسان صائب کنم پوشیده احوال مشوش را؟