Чаҳ ғами зи хотири мо дӣдании буруни орад ?

چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟

Чаҳ хор аз дили мо сӯзании буруни орад ?

چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟

Маро ба гӯша азлат кашид ваҳшати халқ

مرا به گوشه عزلت کشید وحشت خلق

Хушо раҳе ки сар аз мأмнии буруни орад

خوشا رهی که سر از مأمنی برون آرد

Дарин замона ки умеди даст чарбӣ нест

درین زمانه که امید دست چربی نیست

Магари чароғи зи худ равғании буруни орад

مگر چراغ ز خود روغنی برون آرد

Фиғон ки ҷозибаи ишқи моҳи канъон ро

فغان که جاذبه عشق ماه کنعان را

Амони надод ки пероҳании буруни орад

امان نداد که پیراهنی برون آرد

Ба офтоб расад ҳамчуи субҳи соФдлӣ

به آفتاب رسد همچو صبح صافدلی

Ки аз ҷигари нафаси равшании буруни орад

که از جگر نفس روشنی برون آرد

Чу дӯд ҳар ки дарин хокдон ба худ печад

چو دود هر که درین خاکدان به خود پیچد

Умед ҳаст сар аз равзании буруни орад

امید هست سر از روزنی برون آرد

Чу ғунчаи пок даҳоне саромадаст ӣнҷо

چو غنچه پاک دهانی سرآمدست اینجا

Ки сар ба ҷайби баради гулшании буруни орад

که سر به جیب برد گلشنی برون آرد

зи дарди мо хабараш ҳаст андакии соиб

ز درد ما خبرش هست اندکی صائب

Касе ки гавҳарӣ аз маъдании буруни орад

کسی که گوهری از معدنی برون آرد